Medya kalitesiz yapımlarla dizilerle yayıncılığını sürdürüyor Tiyatro sanatçıları da zaman zaman bir şarkıcının, bir türkücünün arkasında ikinci, üçüncü hatta onuncu değerde bir rol kapabiliyor. Olabilir medya yapımlarında kalite aramıyor olabilir, Tiyatro sanatçıları da sanatın yeterince kazandırmaması nedeniyle medya yapımlarına salt gelir kaynağı olarak bakıp bu kötü yapımlarda oyuncu, sunucu olabilirler buna da kabul. Bu medyanın ayıbıdır, bu ekonomik şartlara neden olan hükümetlerin ayıbıdır!

   Ama medya reyting uğruna, daha fazla kar uğruna kalitesiz yapımlara taviz vermekle kalmıyor, sanatın reyting getirmediği gerekçesiyle görmezden gelmekle kalmıyor ve sanata yön vermeye kalkıyor! Bununla da yetinmiyor ve birbirinden iğrenç programlarla fabrikasyon sanatçı üretmeye kalkıyor! BBG Evi, Orada Neler Oluyor, Biz Evleniyoruz, Popstar, ve şimdide Türkiye Yıldızını Arıyor gibi programlarla İnsanların kolay para kazanma, şöhret olma zayıflığını onlarla alay ederek, dalga geçerek ama öte yandan da onları birer sanatçı adayı olarak ortaya sürerek sanat ve sanatçı kavramının standartlarını belirlemeye başlıyor! Üstelik de bunu yaparken sanatçıları da bu suça ortak etmekten geri kalmıyor. Bazı sanatçılar bu programlara sunucu oluyor, jüri oluyor sözde eğitici/öğretici oluyorlar. Bunu yaparken sanatçıların tepkisiyle karşılaşmıyor, sanatçı derneklerinin en ufak bir karşı tavrını görmüyorlar... Diğerleri olmasa bile işte bu sanat çevrelerinin ayıbıdır!

   Peki neden profesyonel sanatçıların, sanatçı derneklerinin sesi çıkmıyor? Onlara göre bu tür girişimler sanatçıya, sanatçı yetiştiren kurumlara, yetişmekte olan gençliğe, bir ülkenin genel kültür ve sanat anlayışına, sanat kavramının içini boşaltmaya ve daha pek çok şeye neden değil midir? Bu derece sistemli bir yozlaştırma girişimi tüm halka karşı işlenmekte olan bir suç değil midir? Zaman zaman hükümetlere ve askeri rejimlere bile karşı çıkmış sanatçılar nerede? acaba bu onlara göre yeterince ciddi bir konu değil midir, İnsana kıyım ille de silahla, topla, baskıyla olmaz bu kültürsüzlük bombardımanı ile yok edilen, kıyılan insanları neden görmemeyi seçiyorlar?

    "Karşı çıkmak muhatap almaktır, biz bu basitlikleri muhatap almıyoruz" diyebilirler mi? Bu göz yummanın sonucunda belki de artık hiç bir zaman muhatap alabilecekleri yada sanatlarıyla aydınlatacakları kimsenin kalmayacağının farkında değiller mi? Toplumsal bir konuda bu sadece kar amaçlı saldırıya karşı tavır almayacaklarsa ne zaman hangi konuda kimi muhatap alacaklar?

    Belki de bu tür çıkışları yeterince tehlikeli bulmuyor olabilirler ve bizim gereksiz yere büyüttüğümüzü düşünüyor olabilirler. Dönem dönem başka "salgınlar" da oldu ve geçti bu da bir dönem parlar ve söner diye düşünüyorlardır. Oysa dönem dönem olan o akımların hiç biri geçmedi her biri bir sonrakinin ön adımı oldu farkında değiller mi? Televoleler bir avuç mutlu azınlığın aşırılıklarının, yozlaşmasının yansıması derken bu yaşam tarzı neredeyse varoşlara dek koca bir halkın lumpence ve duyarsız yaşam tarzları, özlemleri haline gelmedi mi? Müzikteki kalitesizleşme giderek tırmanmadı mı? 900'lü hatlardan parayla sahte aşklar dağıtanların yerini her evden chat odalarında sahte kimliklerle gönüllü sahte aşklar arayanlara, sahte aşk dağıtanlara dönüştürmedik mi? Bir modadır gelir geçer dediğimiz her akım biraz daha yozlaşmamıza biraz daha kirlenmemize neden olmadı mı? Özgürlük kavramı yasalar ve otorite karşısında fikirsel, bedensel ve yaşamsal özgürlükler yerine azgınlıklarımızın, saplantılarımızın, zayıflıklarımızın, yozluklarımızın özgürlüğüne dönüştürülmedi mi?

     Halkımızın büyük bir kesiminin kültürel ve sanatsal faaliyetlerden uzak olduğu bir gerçek. Fakat sanat çevreleri yeterli özeni göstermezse halihazırdaki duyarlı seyirci kitlesini de hızla kaybedebilir. Çünkü belirli bir bilinçteki kitle "Bana yaşamdaki duruşuyla bir şey ifade etmeyen sanatçı tipinin sahnedeki duruşlarıyla da  çok fazla şey katamayacağını düşünüyorum, sahneye baktığımda rolünü oynayan sanatçıyı değil "sanatçıyı oynayan" kişileri görüyorum" diye düşünmeye başladığı gün artık sanat dünyasının az sayıdaki bu duyarlı, sanatsever kitleyi de kaybetmeye başlaması işten bile değildir...

Yeni bir 27 Mart yaklaşıyor ve dernekler birbiri ardına bildiri yayınladı yayınlayacak. Hemen hiç biri bir tek gazetede, bir tek televizyonda yer almayacak, sadece zaten tiyatroyla ilgili olan, zaten hala inatla temiz kalmış bir avuç insana tiyatro sahnelerinden ulaşacak. Sanatçılar, sanatçı dernekleri de görevini yerine getirmiş olmanın huzuru içinde bir yıl daha sus pus olup oturacaklar. Kutluyoruz... Kendilerine bir önerimiz var: medyadan yeterince para kazanırlarsa gelecek yıl bildirilerini reklam şirketlerine hazırlatsınlar zira onlar bu işi iyi biliyor ve gerektiğinde kirlenmeyi bile bir nimet olarak sunmayı başarıyorlar. "İYİ Kİ DE KİRLENİYORUZ HAYATI ÖĞRENEMEDİKTEN SONRA TEMİZ KALMANIN NE ÖNEMİ VAR" şu sıralar ekranlardan sunulan bir reklamcı felsefesi... Ne kadar da etkileyici görünüyor değil mi? İnsanın çamuru öğrenmek için çamura batası, mafyayı tanımak için mafya olası geliyor  (!)

   Her şeye inat temiz kalmayı tercih eden ve bu konuda sesini yükselten dostlarımıza, okurlarımıza, Bu konuda  tavrını sergileyen ADT (Adana Tiyatro Derneği) ve ATÜK'e (Amatör Tiyatrocular Üretim ve Yayın Kooperatifi) , Tiyatro Topluluklarına ve bireysel katılımcılara teşekkür ediyoruz ve bizi hayata bağlayan sizsiniz diyoruz çünkü biz de diyoruz ki "İYİ Kİ DE TEMİZ KALIYORUZ ÇÜNKÜ TEMİZ KALAMADIKTAN SONRA HAYATTA OLMANIN NE ÖNEMİ VAR?!"