Ama ille de somut nedenler aranıyorsa buyurun aklıma ilk gelenleri sıralayayım..

1-Ben bu konuda oldukça hassas davranmaya ve damarlarımdan biri değil can damarım tıkanmaya çalışılırken tiyatro dünyasından kendi sanat dallarına, kendi meslektaşlarına yeterince sahip çıkılmadığını düşündüm.

2-Dışarıda bazı malum gazetelerin köşe yazarları "Tiyatro insanların çok da umurunda değil, halkın vergisi tiyatrolara mı gidecek, devlet tiyatroları kapatılmalı" gibi uzun uzun ciddi yazılar kaleme alırken bizim sitemizin müdavimi bazı tiyatrocuların forum sayfalarımızda aynen kendi ifadeleri ile "Köprü altı cam cam, öpsün seni amcam" seviyesinde tartışmalar(!) sürdürdüğünü okuyup kahroldum..

3-Bazı tiyatro derneklerinin bu konuda bir resmi bildiri bile yayınlama nezaketi göstermemesine içerledim

4-Üyelerini tamamen tiyatrocuların oluşturduğu bir e-mail grubuna bu olayla ilgili son gelişmeleri iletmemin ardından bu grup içerisinden bir kaç kişinin de olsa bu tür maillerden hoşnutsuzluğunu ifade etmesinden alındım..

5-Bazılarının bu muhalif havayı kullanıp arka planda kişisel pazarlıklar yaptığı söylentilerinden (Eğer bu gerçekse gerçekliğinden yok sadece söylenti ise böyle bir söylentinin yapılıyor olabilmesinden) tiksindim.

6-Acaba bir kamu hizmeti yapıp sanata sahip mi çıkıyorum, yoksa safça kullanılıyor muyum endişesi uykularımı kaçırdı..

7- Bir demokrasi mücadelesi verdiğimizi zannederken yandaşlarımın o kadar da demokrat olmadığını dramaturg, sanatçı, konservatuarlı, Dil tarihli gibi "ayrımcılıklar" yaptığını öğrenip şaşırdım, düş kırıklıkları yaşadım...

8- Konunun birinci ve ikinci dereceden sorumluları pişkin pişkin bir şey yokmuş gibi ortada demeçler verirken tanıdığımdan bu yana  azmini takdirle, saygıyla takip ettiğim Sayın Savaş Aykılıç'ın (hak ediyorsa) neden böyle yaptığına, hak etmiyorsa neden afaroz edilme noktasına geldiğine ve bunda da payımız olmasına üzüldüm...

9- Sanat düşmanı bir görüşün, bugün elinde tuttuğu kurumların kaderiyle oynadığını ve yarın çeşitli yolları kullanarak özel tiyatrolara da elbet el atacağı gerçeğini görmezden gelip (Temelde Devlet Tiyatrolarına model olarak karşı dahi olsa) sanat düşmanı görüşe karşı yeterince duyarlı davranmayan sanat çevreleri gözümde değer kaybına uğradı..

10- Bir cumhuriyet kurumunun kapılarına kilit vurulup, binalarının yıkılması tartışılıp, sanatçıları aşağılanırken medyanın balerinlerin kilosu, bankamatik sanatçılığı gibi söylemleri öne çıkarmasına öfkelendim..

11- Bir akşam boyunca sohbet ettiğim Ödenekli Tiyatro sanatçısı dostumun ısrarla özerklik bize göre değil deyip bana çizdiği ödenekli tiyatrolar tablosunun ardından lanet okuyup "eğer ödenekli tiyatro buysa ben bile bu hale gelmiş kurumların kapatılması için mücadele ederim" diyebilecek bir noktaya bile geldiğim anlar oldu.

12- "Sahne tozu yutmuş olmak" , "sahne ışıklarının büyüsüne ömrünü adamış olmak" gibi afaki, soyut söylemlerle tiyatro tutkularını, tiyatro aşklarını dillendirenlerin bu büyük aşklarına tecavüz edilirken gözlerinin hala sahne ışıkları dışında yaşananlara yumuk olduğunu ve bu büyük aşkın toplumsal bir sanat yapma aşkından çok kişisel sanat yapma egosunun tatminine dayalı aşklar olduğunu düşünmeye başladım.

Kısaca dostlar,

Ben ille de özerklik, haydi şimdi özerklik, hadi tiyatromuza sahip çıkalım, hadi tiyatromuzu politikacının eline ve insafına bırakmayalım deyip dururken ve ertesi gün kalkıp 07 de işe gideceğim halde gece 03:00'lere dek siteye haber, yazı girme telaşıyla ayakta kalırken acaba onlar kendileri bu sorunlarını yeterince umursamıyorlar mıydı? Acaba üff sıktı bu DT sorunu mu diyorlardı? Acaba şimdi oturmuş rakı mı içiyorlardı? Acaba gerçekten arka planda pazarlıklar mı yapılıyordu? Acaba yine forum sayfalarında "köprüaltı cam cam" sohbeti mi yapıyorlardı? Acaba sanat toplumu dönüştürecek, ileri taşıyacak bir olgu olmaktan çıkıp topu topu bir kaç bin tiyatrocunun sadece geçim kaynağı yada kişisel sanatsal ego tatmin aracı mı olmuştu?  Acaba, acaba, acaba?

Acaba değer miydi bu çaba, bu emek???

12 Eylül'ün çeyrek asırıncı yıl dönümünün ertesinde yani 13 Eylülde benim açımdan bitmişti artık umut, yıkılmıştı bir kale daha.

Çeyrek asır önce bir 12 Eylül'de O Marmarisli general yıldıramamıştı beni dostlar.. Ama şimdi 2005'in eylülünde topsuz, tüfeksiz, askersiz, umutsuz bırakmıştı beni gelişmeler. Pir Sultan Abdal'ın dediği gibi "Şu illerin taşı hiç bana değmez, İlle dostun gülü yaralar beni"

Burası bir profesyonel site değil ve ben bir amatörüm, Profesyoneller "duygularıyla" değil, "olması gerektiği gibi" hareket eder. Ama ben amatörüm ve her zaman duygularımla davrandım duygularımla davrandığım için siz beni ve bu siteyi sevmiştiniz ben yine öyle davranacağım.

Siteyi kapatma haberimiz yayına girdiği andan itibaren yüzlerce e-mail geldi. Her biri harika e-mailler, ve tümünü senelerce saklayacağım. Her biri çok değerli. Elbette tümü "hayır" diyordu, "hayır kapama"...  Elbetteki bunun üzerine çok tereddütler yaşadım. Kalmalıyım dediğim anlar da oldu.

Ve sevgili dostlarım, tiyatroya, tiyatrocu dostlarıma bir inanç tazelemesini başarana dek aslında gitmem en doğrusu buna karar verdim. Çünkü bir ölçüde de olsa inancımı yitirdim, heyecanımı yitirdim. Bu inanç tazelemesini başaramadıktan sonra, bu heyecanı yeniden yakalayamadıktan sonra burada kalmam hem ikiyüzlülük olacak, hem de size de yarar getirmeyecekti. Heyecanını ve inancını bir ölçüde de olsa yitirmiş bir tiyatrom.com, sizin tanıdığınız, bildiğiniz, "gitme" dediğiniz tiyatrom.com olamazdı bu nedenle aslında biraz da sizin bu övgü dolu satırlarınızdan dolayı gitmeliydim..

Herkes gitme dedi herkes son derece onore edici son derece gurur okşayıcı mektuplar yazdı... Sadece iki kişi "git, gitmelisin" dedi. İkisi de çok genç arkadaşlar ve aslında ikisi de çok iyi hissetmişti beni.

O halde bırakalım da final yazısını ben değil gençler yazsın, onların sadece bana değil anlamak isteyen herkese mesajı var...

 ÖNCÜ YILGIN İSİMLİ GENÇ OKURUM FORUM SAYFALARINDAKİ ARTIK AKIL ALMAZ NOKTALARA GELEN KAPIŞMALARI OKUMUŞ VE ARDINDAN ŞU YAZIYI EKLEMİŞ

Yine bir başka genç okurum Efe Tunçer'den gelen e-mail

Şimdilik hoşçakalın dostlarım. Bu yoğun ilgi ve itirazdan sonra bu ayrılığa nokta demeye dilim varmıyor sadece virgül diyorum. Belki yine bu pencereden belki başka bir pencereden ama mutlaka kaldığımız yerden beni anlayabilmiş olanlarla mutlaka yolumuza devam edeceğiz. Yeter ki umutlarımız, ütopyalarımız tükenmesin.

Ahmet Ertuğrul Timur