olan ticari zihniyetli kişiler de bu zayıf noktamızı sömürmeyi çok iyi becermektedir. Firmalar çocuklara yönelik ürünleri piyasaya sürer, medya çocuklara yönelik promasyonlar yapar, sinemalar kurgu tekniklerini önce çocuklar için seferber eder, Bilgisayar sektörü en çok yatırımı bilgisayar oyunlarını geliştirmek için yapar, hamburgercilere dek çocuklar öncelikli hedef olarak görülür vs vs. ve çocuklara yönelik olanendüstri içerisine birde çocuk tiyatrolarını koymak gerekiyor. Keşke hakkıyla yapılsa, gereken önem verilse de yüzlerce çocuk oyunu sahnelense ve hem yarının tiyatro seyircisini oluşturmada hem bugünün çocuğunu yakalamada örümcek adamlı filmler değil de tiyatro oyunları piyasaya hakim olsa ama maalesef yapılanlar böyle hoş görülecek, sempatiyle bakılıp övgüyle söz edilecek işler değil.

Öteden beri söylediğimiz gibi çocuk tiyatrosunun bir maddi getiri kaynağı olduğunu gören pek çok sözde tiyatro topluluğu çalakalem yazılmış oyunlarla, bir iki basit dekorla, stajyer hatta hiç deneyimsiz, bazan tiyatroyla hiç alakasız sözde oyuncularla okul okul gezip çocuk tiyatrosu(!) sahnelemektedir. Pek çok devlet okulunda koridorlarda sahnelenen oyunlar okul yönetimlerine bırakılan yüzdelerle ve okulda satılan zorunlu biletlerle yüzlerce öğrenciye ulaşmaktadır. Bir günde 5-6 kez sahne alan topluluklar olduğunu, bu tür toplulukların sayısının neredeyse binlerle ifade edilecek sayılara ulaştığını duyuyoruz.

Bu iş bu kadar kontrolsüz mü olmalıdır? Bunun adı sanatın özgürlüğümüdür? Bu çocuğa ya da tiyatroya hizmet midir? Asla! Bunun adı sömürüdür, bunun adı istismardır.  ve ne yazık ki bu sömürü, bu istismar çocuklarımız için en güvenilir yerler olması gereken okullarda gerçekleştirilmiştir bugüne kadar.

Başta Assitej Türkiye Merkezi olmak üzere bu konuda belirli yerlerde olan, bu konuya gereken hassasiyeti gösteren kişiler uzun soluklu mücadeleler vermiş, bu konuyu sürekli gündemde tutmuş, çocuk tiyatrosunun nasıl olup nasıl olmayacağı konusunda örnekler ortaya çıkarma gayreti içinde olmuşlardır. Bursa Çocuk ve Gençlik Tiyatroları Festivali de bu anlamda son derece önemli bir organizasyondur.

Bu yoğun çabaların sonucu nihayet Milli Eğitim Bakanlığının Ankara ve İstanbul gibi illerde bu konuyu artık daha ciddiye aldığını duymaktayız. Önümüzdeki günler bu konuya neşter atılıp irinin akıtılarak sağlıklı bir yapılanmaya gidileceği umudundayız. Burada Çocuk Tiyatrosunda göz önünde tutulması gereken kıstaslara ve nasıl olması gereğine uzun uzun girmek istemiyorum ve sırası geldiğinde bu konulara yine değineceğiz, konu uzmanlarına yer vereceğiz.

Zaman zaman kendi sitemizin dışındaki tiyatro ve topluluk sitelerini de gezer hatta varsa forum sayfalarında görüşlerimi yazarım. Bu sitelerden birisi de Oyun Atölyesi forum sayfalarıydı. Oyun Atölyesi forum sayfalarında belli ki çocuk tiyatrosu yapan bir arkadaşımız bu konuya veryansın ediyor ve "İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğünün aldığı kararla artık sertifikası olmayanlar tiyatro yapamayacakmış, ne yani bizim diplomamız sertifikamız yok diye şimdi tiyatro yapamayacak mıyız, manav mı olacağız? Birileri kına yaksın..." türü sözler sarf ediyor. Elbette ortada bir rant kapısı varsa bu kapının kapanmasından birileri rahatsız olacaktır ama bu konuya salt bir iş, bir ekmek kapısı olarak bakıp işsiz kalacak sözde oyuncular, tiyatrocular olacak diye üzülemeyiz. Eğer onlar bu işi yapmayı gönlüne koymuşsa bunun yolunu, yöntemini ve gereğini yerine getirir hakkıyla yapar hem kendileri bu alanda ayakları daha sağlam yere basarak, hem de gerçekten Tiyatroya ve çocuklara hizmet ederek var olurlar.

Yukarıda "ne yani biz tiyatro yapamayıp manav mı olacağız" diyen arkadaşa söz ettiğim forum sayfasında  verdiğim yanıttan bir parçayı buraya da aktararak yazımı tamamlamak istiyorum.

Bu ülkede manav olmak da bu kadar kolay değil.. Manav olmak için vergi kaydı, ticaret sicil kaydı, esnaf ve sanatkarlar odası üyeliği, ticaret sicil gazetesinde ilanla tescil, ve yiyecek maddesi sattığı için belediyeden alınmış sağlık karnesi ve düzenli periyotlarla yaptırılması gereken sağlık kontrolleri şarttır. Evet Bu ülkede manav olmak için bile bu kadar şartı yerine getirmek gerekiyorken çocuk tiyatrosu yapmak için tiyatro konusunda yeterlidir diye bir belge istenmesini, bu sözde tiyatro topluluklarının resmi varlığını kanıtlamasının istenmesi, ya da çocukların ruh sağlığına aykırılık oluşturmaması açısından oyunların pedegog onayından geçmiş olmasını istemek hiç de haksızlık değildir. Şu sıralar bazılarının kamuoyunu yanıltma çabası içinde olduğunu da gözlemlemekteyim. Bu tür kararlar asla amatör tiyatronun önünü kesmek için değildir. Okul okul gezip oldukça yüklü meblağlarda para toplanıp oyun sahnelenmesi asla amatör tiyatro değildir lütfen bu iki farklı konu karıştırılmasın.

Saygılar