GİTMEDEN ÖNCE YAZILARI

NEDİM SABAN

arkanda, sana inanan, seni seven öylesine genç bir kitle var ki, bırakayım, o gençler uğurlasın seni!
Yani veda yaşlanmasın. Yaşlandırmayayım veda etme biçimini.
Ama yanlış yapıyorsun Ertuğrul.
Böyle gidilir mi yahu?

Nasıl gidilir anlatayım sana….
1) Siteni yönetim yalakası yaparsın. Sağın kedisi, solun köpeği, belediye encümenin ciğercisi bişey bişey olursun. Onu öpersin, ötekine ötersin.
Hatırı sayılır bir yer edinir, enseyi kalınlaştırır, gerekirse emekliliğinde Çınarcıkta bir belediyeden aday olacak şekilde plan yaparsın.
2) Siteni şantaj amaçlı kullanırsın. Ona küfür buna küfür derken, “şu Allahın belası gitsin” diye o kadar çok beddua alırsın ki, gittiğinde dua, bir kilo da bayram şekeri alırsın.
3) Sitende sağa sola bulaşmaz, herkesçe iyi anlaşırsın, dünya görüşün olmaz, hiçbirşey görmediğin için, kimse de seni görmez. Bir gece yarısı operasyonuyla sessiz sedasız ayrılırsın.Zaten suya sabuna dokunmadığın için kimse arkandan su parası taktı demez, elektrikli ortamlara girmediğin için, elektrik faturası ödememen sorun olmaz
4) Sitendeki yazarları çeşitli tekelcilerle, çıkar gruplarıyla muhatap edersin. Millet genel sanat yönetmeni, baş rejisör filan olmadan senden bir geçer.
Hatta sitenin adreslerinde dandik dunduk uluslararası festival komiteleri, tiyatro komiteleri varmış gibi yaparsın. Nasılsa tüm mektuplar sana gelir. Gereksizleri sobaya atarsın, mailleri de grip
salgınlarında virüs olarak salgınlarsın. Bu durumda kimse seni salıvermez. Kendin fiilen gitsen de, seni yollamazlar.
5) Başbelası bir adam olarak her galaya gider, ama hiçbir oyunu seyretmez, kafadan beş oyuncu beğenir, üç rejisör beğenmez, onlara çalışırsın. Çeker gidersin belki ama zaten sitende hep aynı resimler çıktığı, hep aynı yazılar yazıldığı için, gittiğini anlayan olmaz.
6) Daha iyi bir yere gidiyorum, Devlet İstatistik Ensitüsüne adandım, Başbakanın hesaplarını tutacağım, Kültür Bakanının ayakkabılarını boyayacağım dersin, bırak gitmeyi, bırak göndermeyi,
bir de kalkarlar seninle gelirler.
Sen ilkeli bir adamsın.
Böyle önceden söyleyip, onurlu bir biçimde var mı gitmek?
Hem de mücadeleye devam edeceğini söyleyerek?
Oysa senin mücadeleyi nasıl kaybedeceğini görmek istiyordu herkes!
Tiyatrolarımızın nasıl peşkeş çekildiğini, aydınlarımızın nasıl satıldığını izlemeni istiyorlardı.
Nereye gidiyorsan git ama hiç olmazsa yetiştirdiğin o güzel insanları, gençleri bırak son kale düşene kadar.

Sabiha Topallar

YÜZYÜZE GÖRÜŞEMEDEN ABİ DİYEBİLMEK... Merhaba Ertuğrul Abi,
Yazındaki kırgınlık, yorgunluk canımı acıttı seni çok iyi anlıyorum üstelik nefret ettiği işi yüzünden 27 Mart’ta taksimde yürüyemeyecek biri olarak, sana nedenlerini düşünmeden kendi

kendime gücenme cüreti gösteren biri olarak anlıyorum inan bana, ama tamiri zor kırgınlıklardan sonra anlayış hatta destek görmek seni iyi yapacak mı ?! Hiç sanmıyorum, ama en azından herkes bir tiyatrom.com vardı bizlerle varoldu ve bizim yüzümüzden yok oldu diyecek buna eminim... Bu Mart karanlık olacak yıkılan sahneler, kapanan sitemiz inşallah daha büyük karanlıklar olmaz inşallah tiyatro dünyasına kırgınlığın çok uzun sürmez, şöyle bir düşününce benim için ne kadar önemliydi tiyatrom.com diye ortaya çıkıyor; 8 senenin hepsinde anım kalmış siteyle beraber büyümüşüm, deneyim kazanmışım izmitten istanbula yeni gelmiştim toydum takip ettiğim sitenin güvenirliliğiyle ilk kez cast sayfasına üye olmuştum fotoğrafıma bakınca anlaşılır elimde tahta bavulum eksikmiş J
Sonra Gönül Ülkü& Gazanfer Özcan Tiyatrosu’na girdim sitene ilk kez haber oldum, sonra sonrası iki farklı özel tiyatroda bulundum birçok sitede, dergide, gazetede haberleri çıktı oyunların ama ben en çok her zaman tiyatrom.com haberlerine mutlu oldum popüler kültürden nefret eden biri olarak her zaman tiyatrom.com oluşumu farklıydı benim için
Sizin ve Üstün Akmen’in yazılarını hep takip ettim şimdi boşluk olacak artık arşivden dönüp bakarız
yazmak istedikçe yazacak ortam bulunuyor hatta tiyatronline.com sitesine yazabileceğimi ilettiler ben daha bir girişimde bulunmadan, çok mutlu oldum
ama biliyorsun tiyatro camiasında daha yüzyüze görüşmeden abi diyebilmek güvenip dertleşebilmek tiyatrom.com gibi samimi bir ortam bulmak zor olacak...
Neticede HAKLISIN bir seyirci olarak, bir yayıncı olarak, bir aydın olarak, bir sanat sevdalısı olarak, kimi zaman dışardan kimi zaman içinden biri olarak gözlemlediğin ve belirttiğin gibi kendi içinde boğuluyor bizim tiyatromuz genel olarak Tiyatro ölüyor diyenlerin kendini bilmezliklerine gülsem de bu ülke için maalesef Tiyatronun can çekiştiği acı gerçek, artık o talihsiz söylemde bulunanlara diyebiliriz ki tiyatro sanatı ölmez lakin bu ülkede bu tiyatro camiasıyla bu hükümetle bu aydıncıklarla ölüm döşeğine yatırılmıştır tekrar canlanır mı bilemeyiz!
Tiyatrom.com un varlığı unutulmayacak ve sen her zaman benim mail listemde olacaksın bir yazı yazdığımda yine sana danışıp fikrini sorarım hem belki bu sefer eleştirirsinde mutlu olurum, kahve dünyasında sana bir kahve sözü vermiştim lütfen unutma
Veda yazısı yazmak için uğraştım ama başaramadım beni affet :( dün açtım bir boş sayfa boş boş baktım ekrana bunları yazdım anca, bugün yine denedim ama yapamadım zaten son yazdığım gidişatı anlatmış aslında...
Yorgunluklarının huzura dönüşmesini diliyorum herşey için teşekkürler abicim

Ragıp Ertuğrul

Bu noktada size baharı erken yaşatan bir Pazar gününü taçlandıran 35 dakikadan ve çağrışımlarından bahsetmek istiyorum. Şahika Tekand’ın Stüdyo Oyuncularının mütevazi, sıcak, görünüşte dingin ama arkasında heyecan dolu performans mekanındaydık. 2007 Kasım Gösteri Grubu’nun performanslarını izlemek için toplanan yaklaşık yüz kişiydik. Şahika Tekand’ın takdim konuşması beni kısa bir muhasebeye götürdü. 20 yıldır ayakta tutmaya çalıştığı, öğrenciler yetiştirdiği, festival oyunlarına ev sahipliği yaptığı mekanda misafirlerini yerleştirebilmek, rahat ettirmek için çaba sarfediyordu; nedense seyirciyi önemsemeyen, dışarıda oyunu izlemek için bekleyenleri umursamayan, sanatseverlere evsahipliği yapma görevini üstlenen makamlarını salonda birinci sıra orta koltuğa taşıyan ödenekli tiyatroların genel sanat yönetmenlerini, tiyatro müdürlerini hatırladım. Ki onlar ne salonun doluluğuna, ne yüzlerdeki memnuniyete veya memnuniyetsizliğe ne de alkışa bakarlar. Ki onlar kendilerini bilir.

Tekand gelenlere “Sizden böyle küçük ve sıkışık bir mekanda gösteri yapabildiğimizden dolayı özür dilemeyeceğim” mealinde bir söz söyledi, “Bizi 20 yıldır bu mekanda sanat yapmak zorunda bırakanlar özür dilemelidir”; nedense milyon dolarlar harcanarak yapılan kültür merkezlerinin kimlere, hangi amaçla tahsis edildiğini, sanat haricinde elde hangi propaganda malzemesi varsa panel, konferans, kutlama, anma... Allah ne verdiyse onun uğruna değerlendirildiğini hatırladım. Ki o merkezlerin uzun uzun adları kısaltılmış, yöneticileri kısaltmaları kadar güdük alt kültüre teslim olmuşlardır.

Stüdyo Oyuncularının künyesini gösteren broşürü görünce nedense gazete manşetlerini hatırladım. Medyanın sanata yoğun emek verenleri görmezden gelen bir anlayışı güttüğü günümüzde gerçek sanatçılar medyada yeralma yarışından feragat etmişlerdir. Performansıyla değil fiziğiyle, oyunculuğuyla değil çapkınlığıyla manşette kendilerine yer bulan bu lafazanlar her konuda da fikir sahibidirler. Ki bu sanatçı bozuntuları tiyatroyu da gündemde kalma vesilesi olarak kullanırlar; popülerlikleri sanat tutkusuyla bulansın, herhangi bir yarışma programında jüri üyesi olmaları kaçınılmaz olsun.

Tekand’ın bir cümlesi var ki gösterilerini tanımlayan, işte budur demek lazım. Metin, replik, sahneleme, müzik... tüm bunlardan soyutlayarak bir gösteri çıkarmalarını istemiş Şahika Tekand birbirinden farklı meslek grubundan gelen öğrencilerinden: “Çırılçıplak yaratıcılık kalmasını sağladık” diyor.

Çırılçıplak yaratıcılık... Salt üretim... tüm eleştirilere göğüs gererek daha iyi performans sergilemek için çalışan tiyatro sanatçılarının yaptığı gibi... türlü hakaretlere, iftiralara maruz kalarak, internet sitelerinde ifşa edilerek sözde camiadan afaroz edilmeye çalışılan eleştirmenlerin yüreklice yazmaya devam ettikleri gibi... şan-şöhret ve paranın esamesinin okunmadığı sanat dergisi yayıncılığında yıllardır direnen, direnmekle kalmayıp bir de polemikler içine sürüklenmeye çalışılan Mustafa Demirkanlı’nın çabasını inatla sürdürdüğü gibi... kültür-sanat sitesi yayıncılığında objektifliği elden bırakmayan, aynı emeği ticari bir sitenin yöneticiliğine harcasa internet zengini olabilecek Ertuğrul Timur’un, sanata hizmet adına hiçe sayılan tüm emeğine karşılık motivasyonunu sekiz yıl boyunca koruyarak tiyatrom.com’u canlı tuttuğu gibi...

Timur’un üretim ve emeğini farklı bir kulvarda sürdüreceğini ümit etmek istiyorum. Ertuğrul Timur “beni siz delirttiniz” diyor ama yanılıyor; belki de akıllandı. Zira yukarıda saydığım işleri yapmak delilik ister. Allah aklımızı başımıza getirmesin. Ne ün ne şan ne nam... Çırılçıplak yaratıcılığa soyunanlar ne namı, gamlı gelir gamlı gider.

Kayhan ŞÖHRETLİ - Kocaeli Gazetesi

tiyatroya emek vermeseler, bunca ilgiyle izlenen bir site nasıl var olabilirdi...
İzmit'te yaşanan ve şimdi anımsamak bile istemediğiimiz padişahvari kelle uçurma operasyonu sonrasında yanımızda yer alışını, geçtiğim her habere ve yazıya hemen ertesi gün sitende vererek olaya karşı duyarlılığını ve dosdoğru duruşunu nasıl unutabilirim ki...
İktidara yakın duranların, güç elimdecilerin eteklerinde dolaşanların bunca çok olduğu bir kültür hayatında, her şeye rağmen, tiyatronun varlık nedenini çoğu zaman unutmadığını görmek inan buruk bir tebessüm bırakıyor yüzümüzde...
Haklısın...Yoruldun be Ertuğrul...Biraz tembellik yapayım ya diyip, film izlemek için yatağa uzanmayı bile özledin. Bir hafta sonu kendini sokağa vurup, adını bile bilmediğin yollardan geçip şehirde kaybolmayı özledin belki...
Çok güzel bir yorgunluğun var ama bunu bil...Yorgunluğuna, üzgün ve incinmiş yanlarına iyi bak...
tiyatrom.com'u bu kadar çok önemseyen, senin işlerine bunca saygı duyan bizler zaten seni rahat bırakmayız da bırakmasına; şöyle biraz dışarı at kendini; gişeden bilet alıp, seni tanımayacakları bir köşeden, yazma zorunluluğunun olmadığını bilerek izle mesela bir oyunu, deniz kıyısına inip sohbet et akşamcılarla, uzun zamandır listende olan bir kitabı oku, tembellik hakkını kullan...
Seni bilen biliyo...Kimseye hesap verecek değilsin...Kaldı ki hesap vermesi gerekenler, şimdi o yoksunluk duygusuyla baş başa kaldıklarında versinler kendilerine ve bu sitenin paylaşımcılarına o hesabı...
Gönlümden ve aklımdan geçer ki; ikiyüzlü olunmayacak, şimdi yüzüne söylediklerimizi unutup yarın başka saflarda yer alınmayacak, şimdi eleştirdiklerimizin yaptığı hatalara düşülmeyecek...
Hadi biraz dinlen sen...Serserilik yapmayı özlemedin mi ya, şöyle sorumsuzca takılmayı bir an olsun...Hadi git...
Gittiğin yerden selamını eksik etme ama, arada bir merhaba olsun gönder, habersiz bırakma bizi...
Yolun açık olsun...
Haydar Ergülen'in dediği gibi değil mi ya zaten sevgili Ertuğrul: "Nereye gitsek şehir/ kime gitsek bir uzaklık kalıyor kendimize..."
Unutmadan...Gözün arkada kalmasın, biz buradayız...Site büyük nasılsa, tekrar tekrar okuruz ne var ki, okuyamadığımız bir çok şey var daha nasıl olsa...
Kendine iyi bak dostum...

Tarkan Çuhacı

Son olaylarda benim de adım geçti..Söylemediğim bir şeyi adı belli olan kişi söylemişim gibi lanse etti.. Tekzip gönderdim yayınladığı için teşekkür ederim.. Burada ricam bir daha böyle çirkinliklerin olmaması herkes kendine gelsin lütfen.. Bir avuç insanız şurada.. Kötülükle devran dönmez. Bu konu’yu daha fazla abartmamak için teğet geçiyorum..Umarım bir daha böyle şeyler olmaz..
Tiyatrom.com’un kapanışına gelecek olursak, yazımın başlığı gibi bir trajedi maalesef..
Yıllardır nerdeyse her gün gezip tiyatro adına bilgilendiğimiz bu kaynak kapanıyor..Bunun birçok nedeninin olduğunu tahmin ediyorum. Az önce de yazdığım gibi bir avuç insanız ve o bir avuç insan bu çok önemli bilgi kaynağını belki de kendi elleriyle kuruttu.. Ne demek lazım bilemiyorum..Sadece çok üzgünüm..
Daha fazla yazmak içimden gelmiyor.. Tiyatrom.com bir gün bir yerde buluşmak adına elveda…
 

Yıldırım Fikret URAĞ

“İntihar…”, “Şamar…” Yersiz ifadeler bunlar evet! Sen bu ülkenin tiyatrosuna katkı sunabilmek için bildiklerimizin çok ötesinde, bizimle belki de hiçbir zaman paylaşmayacağın büyük fedakârlıklar içinde çalıştın. Didindin! Şimdi çekip gidiyorsun bu bataklıktan. “Mücadeleye devam edeceğim. Ama kendi bildiğim yoldan.” diyorsun. Senin bu asil, vakur ve kararlı tavrın karşısında yukarıdaki ifadeler yersiz biliyorum.
Ama bizim bu Hımbıllar İmparatorluğunda, bizim bu içine aldığı her şeyi yutan leş kokulu bataklığımızda, yani bizim tiyatro dünyamızda “yerli” ifadelerimiz kalmadı pek. Sözcükleri çoktan tükettik! Artık küfürleşiyoruz! Can Yücel’i neremizle anladık bilmiyorum ama “ne kadar rezil olursak o kadar iyi” diye diye her türlü rezilliği marifet sanır olduk.
Bu ülkenin tiyatrocularının tiyatrom.com’a ihtiyaçları yok Sevgili Ertuğrul! (Seyirci mi? Onun defterini düreli çok oldu. Seyircinin tiyatrom.com’a filan değil, tiyatroya ihtiyacı yok zaten!) Bu ülkenin tiyatro insanlarının tiyatroya ihtiyacı var. Birileri(!) bizim tiyatrocularımızı elinden tutup, tiyatroya götürmeli… Tiyatro daha iyi, daha güzel, daha doğru bir dünya ülküsüyle yapılan bir “şey” ya hani… İşte böyle bir tiyatro, dünyanın neresinde varsa, bizi elimizden tutup oraya götürmeli birileri!
Tiyatrosu olmayan bir ülkede, evet artık gerçekten komik kaçmaya başladı tiyatrom.com gibi beyhude çabalar. İroni mironi yapmıyorum. Tam tersine tiyatrom.com’un bu son derece yerinde kararını benzerleri de örnek alır diye umut ediyorum.
“Tiyatrosu olmayan bir ülke…” Bu da mı yersiz kaçtı yoksa? Doğrudur! “Tiyatronun yasa-dışı olduğu bir ülke…” demeliydim. Yasa karşısında berberler kadar, bakkallar kadar bile hükmümüz yok bizim. Bir tiyatro yasasını bile var edemedik biz. Kapansın, batsın, yıkılsın dediğimiz Devlet Tiyatroları’nın sadece 12 ilde yerleşik kadrosu var. Devlet Demiryollarından bile beter durumda... Topu topu 4 adet belediye ödenekli tiyatromuz var. Ne durumda olduklarını bilen biliyor! Ülke genelinde yıllık izleyici ortalaması 2 bilemedin 3 milyonu geçmez. 4 milyon olsa kaç yazar? Bu koşullar içinde tiyatrom.com ve benzerleri lükstür bizim için. Şamarmış, intiharmış, yerliymiş, yersizmiş hiç önemli değil! Verdiğin karar doğrudur Ertuğrul!
Bu öyle bir bataklıktır ki adamı güçten düşürür evet! Senin gibi kendini mücadelesiyle tanımlayan adamları bezdirir! İşte bu yüzden kararın doğrudur. Kurtar kendini bu bataklıktan. Kurtar ki mücadelene sahteliğin, riyakârlığın, vurdumduymazlığın, işbirlikçiliğin kısacası rezilliğin her türlüsünün hüküm sürmediği insanca mecralarda devam et. Kimbilir tiyatrom.com’da olmayanı oralarda oldurursun da oralardan nefes verirsin bize belki!
Bize gelince!... Hiç gerek yok bize mize gelmeye... Vallahi kafiye olsun diye değil, bizi bu dize gelmişliğimizden kimse kurtaramaz. Çok lazımmış gibi durup durup tiyatro öldü mü filan diye tartışıp, ona buna pislik atmaya devam edeceğiz biz. Ölenin tiyatro değil, tiyatrocular olduğunu görmeden, ellerimizde birbirimizin kanıyla, bu bataklıkta debelenmeye devam edeceğiz. Ta ki o bataklık hepimizi yutup yok edene dek!

O gün geldiğinde anlaşılacak senin çabanın ve şamarının değeri!
Hakkını helal et tiyatrom.com!
Ve uğurlar olsun, yolu açık olsun Ertuğrul Timur!
tiyatrom.com’u var eden o büyük emeğin
Ve tiyatrom.com’u yok eden o okkalı şamarın önünde saygıyla eğiliyorum!
 

Yaşam KAYA - Tiyatronline Editörü - Tiyatro Eleştirmeni

Buradan sana ‘neden gidiyorsun?’, ‘gitmemelisin asla!...’ gibi sözler söylemeye hakkım yok. Bunu söyleyerek kanımca fikrine saygısızlık yaparım. İki sene önce yine bırakmak istediğin

zaman, ısrarcı olanlar arasında ben de vardım. Demek ki gitmemen için tiyatro dünyasında değişen hiçbir şey olmamış. Gerçi yaşadığımız olaylara baktığımız zaman hiçbir şeyin değişmediğini görüyoruz.

Sana ne yazmalı diye çok düşünüyorum. O kadar çok yazılacak konu var ki anlatmakla bitmez. Genç tiyatrocuların önünü açarak yarattığın teatral ortam Türk Tiyatrosu’ na ışık oldu. Sayende onlarca yazar ve oyuncu sesini duyurdu sitenden. Karşılıksız yaptığın bu hizmetin meyvelerini ilerleyen zamanlarda aldın mı? İşte bu konu tartışılır. İnsanların, tiyatro grupların çoğu isimlerini duyurmak için ‘tiyatrom’ u araç olarak kullandılar. Bunu herkes gördü; Harbiye ve AKM eylemlerinde. Yıkıma karşı birlik olalım diye çağrı yaptığımız zaman ‘yurtsever cephe’ nin üyeleri olmasaydı her halde 30 kişi kalırdık meydanda. Ne yazık ki yazarlar, gruplar, örgütler sesimize ortak olmadılar.

Elbette çekilme kararına saygı duyuyorum. Ama çekilerek meydanı ‘küfürbazlara’ bırakmayacak mısın? Şimdi senin ne dediğini duyar gibiyim. O kadar saldırıya maruz kaldığın dönemde çoğu kimse olayları izlemekle yetindi. Örgütler seslerini her zaman ki gibi çıkarmadılar. Sadece sana değil, o saldırılar Sayın Demirkanlı’ya ve bana da yapıldı. Fakat kendi kendimizi savunmak zorunda kaldık. O hadle tiyatro dünyası bu gibi insanlara layık. Evet salonları elinden alınan bir tiyatro dünyası sessizliğini koruyup, devletten ne kadar para kaparımın hesabını tutuyorsa sen gitmekte haklısın.

Seni çok özleyeceğim. Başkalarını bilmem ama gidişinin ardından bir yayıncı olarak çok büyük bir boşluk yaşayacağım kesin. Dilerim bundan sonraki yaşantında her şey istediğin gibi olur. Seni unutmamak üzere elveda.

Deniz Atam

Her iki yayın organının hayatla buluşması da sancılı oldu. Gerek maddi açıdan, gerekse emek açısından. Ama her iki yayını çıkartma kararı aldığımızda Türkiye tiyatrosu için bir güç oluşturmak düşüncesi ile yola çıktık. Örgütlü olmak gerekliliğinin beklide en çok ihtiyaç duyulduğu alandır bizce tiyatro. Bu yüzden az sayıda olan tiyatro basın araçlarımızı (dergi, gazete, internet siteleri v.b) bu amaçla kullanmanın yollarını aramaktayız.

Tiyatrom.com bu yolda biz tiyatrolar ve tiyatrocular için önemli bir noktada durmaktadır. Muhalif söylemleri ile birçok insanın, kurum ve kuruluşun dile getiremediklerini zaman zaman yüksek sesle haykırmıştır.

Ülkemizde medya kartelleri dışında yayıncılık yapmak ise başlı başına bir cesaret gerektirir. Özellikle muhalif bir tutum içerisindeyseniz. Tiyatrom. com’un yayınına son verme düşüncenizi okuduğumda önce şaşırdım ve tabii üzüldüm. Tiyatral İstanbul Dergisi’ni çıkartmaya başladıktan bir süre sonra aynı kararı alıp derginin yayın hayatına son verdiğimizi hatırladım. Ancak bu son bizim için mücadeleden vazgeçmek değildi elbette.

Tiyatral İstanbul Dergisi, Türkiye’de tiyatro yapan “tiyatrocular” için hazırlanmış bir yayındı. Ancak “kaç tiyatro’cu okuru vardı?” derseniz. İki elin parmaklarının toplamını geçmez derim. Bu yüzden de tiyatrocuların bile okumadığı bir ülkede bizler neden tiyatro dergisi çıkarıyoruz diyerek bin bir emekle çıkardığımız dergimizin yayın yaşamına son vermek zorunda kaldık.

Ama mücadelemiz devam etmek zorundaydı. Tiyatrocular okumuyor diye bu yoldan dönemezdik. Zira tiyatro izlenmiyor diyip perdemizi kapatmadığımız gibi. Peki ne yapabiliriz diye düşündüğümüzde Tiyatro Gazetesi ortaya çıktı. Tiyatrocuları örgütleyemediysek bizde tiyatro seyircisini örgütleyerek başlamalıydık bu işe. Belki o zaman salonlarına, ustalarına, mesleklerine, onurlarına sahip çıkamayan aymazlar kendilerine gelir.

Bu düşünceler ile Kasım 2007 de “Sanatçılar Yıkıma Dur Dedi..!” manşeti ile yayın hayatına başladı Tiyatro Gazetesi. Ve yine muhalif ve onurlu bir duruşla yoluna devam etti bu güne kadar. Bu kez tiyatrocuların okuyamayacağı bir gazete yaparak çıktık yola. İstanbul’da İstiklal Caddesi’nde genç tiyatrocular ellerine aldıkları gazeteler ile o kalabalığın içinde aradıklarını bulmayı başardılar. Öğrencilere, ev hanımlarına, iş adamlarına, esnafa tiyatro dostu kim varsa ulaştırdılar Tiyatro Gazetesi’ni.

Bütün gün boyunca bende onlarla birlikte Mis Sokağın başında gazete sattım. Ve gördüm ki yaptıkları işi severek yapıyorlardı. Ve her satılan gazetenin ardından umutları bir kez daha artıyordu.

(Bu güne özel bir anı anlatıp yazıya devam etmek istiyorum.)
Gazete satışına çıkalı yaklaşık dört saat olmuştu. Arkadaşlarım artık yorulmuşlardı, bu her hallerinden belli oluyordu. Ancak hepsi bir gazete daha ulaştırabilmek için canla başla çaba sarf ediyorlardı. Artık bir çay molasını hak etmiştik. Hep birlikte Mis sokağa girerken aşağıdan (bir kafeden çıktığını tahmin ettiğim) Ulvi Alacakaptan’ı gören genç oyuncu adayı Eylül BAŞOĞLU (umarım izinsiz olarak ismini yazdığım için beni bağışlar) “işte bir tiyatrocu bir tane gazete daha satabilirim” diyerek yöneldi Alacakaptan’a,

Eylül – Tiyatro Gazetesi Çıktı! Okumak ister misiniz?
Alacakaptan – (yüzünde sadece bir tebessüm, hızlı adımlarla uzaklaştı.)
Eylül – (Alacakaptan’ın arkasından) Sen nasıl tiyatrocusun ya!

Bu olaydan sonra fark ettim ki, genç arkadaşlarımız artık hiçbir tiyatrocuya gazeteyi uzatmıyorlar. Böylece moralleri de bozulmamış oluyor.

Şimdi gelelim tekrar Tiyatrom’a. Yayıncılık alanındaki bunca soruna rağmen Tiyatrom.com tahmin ettiğim gibi tiyatrocuların ilgisizliği yüzünden kapanıyor. Ve son okuduğum yazınızda belirttiğiniz gibi bazı sağlık ve teknik sorunlar sebebiyle.

Sağlık sorunları konusunda söylenecek pek bir şey yok. Elbette ki sağlığınız bizim için çok önemli. Ancak şundan emin olunuz ki Tiyatrom.com un yaşaması da Türkiye tiyatrosu için en az Ertuğrul Timur’un sağlığı kadar önemli. Aldığınız karardan sizi geri döndürmek gibi bir çaba içerisine girmeyeceğim. Çünkü bu kadar emek harcayarak yıllardır severek hazırladığınız bu sayfaların üzerine siyah bir perde indirmenin ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum.

Umarım aldığınız karar bu ülkenin aymaz tiyatrocularının aklını biraz olsun başına getirir.

Tiyatrom. com’a dair söylenecek pek bir şey yok aslında. Türkiye’de kaç tane nitelikli tiyatro yayın organı var ki? Bunların en başında Tiyatrom.com gelmiyor mu?

Hazırlayacağınız son sayfayı merakla bekliyorum. Bir an için durup düşündüm “acaba ben olsam ne yapardım?” açıkçası birçok manşet atılabilir. Ama ben bir yayıncı olarak düşündüğümde aklıma tek bir şey geldi.

Benim sayfa düzenim sanırım şöyle olurdu. Siyah bir zemin üzerine “ORDAYDIM” manşeti ile 27 Mart Dünya Tiyatro Günü’nde gerçekleştirilecek olan YIKIMA HAYIR eyleminden bir fotoğraf. Belki eyleme katılacak olan insanların tümünün isim listesi ile birlikte.

Hemen altına da başta Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay olmak üzere Türkiye tiyatrosuna ihanet eden. Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi’nin yıkımına sessiz kalan İstanbul Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmeninden başlayarak tüm oyuncuların, dekor-kostüm ve ışık tasarımcılarının, gişecinin, temizlikçilerin vs. vs.
Yalnız İBB Şehir Tiyatrolarında çalışan personel değil, Türkiye’de tiyatro yapan tiyatro ile uğraştığını söyleyen ancak bu yıkıma sessiz kalan bütün aymazların resim ve isimlerini koyarak “AYMAZLAR” diye bir başlık atardım herhalde.
Emeğinize ve yüreğinize sağlık. Ertuğrul Timur, Tiyatrom.com okuyucuları ve yazarları.

İstanbul 21 Mart 2008 / saat 04.33
Sevgi ve Saygılarımla
Deniz Atam
Tiyatro Oyuncusu

Elif Çetinkaya

 kendimize. Oh be! Ne kadar da aydınlık her yer şimdi. Nasılda içimiz mutluluk doldu birden.
Şimdi rahatlıkla geliyor ferahlığın kokusu. Sıra geldi asıl işe. Matkaplar, çiviler, siyah perdeler, ışıklar ve sahne.. Bir bir yerleşiyor yerine.. Çok mu güzel oldu ne? Kendi gücümüzle yarattık ya, ondan öyle geliyor heralde.. yok,yok! Gerçekten çok güzel olmuş!
Ben yorulmuşum..hoş, iki çivi çakmak ne kadar yorucu olursa artık!
Sonra Ertuğrul Abi’ye “ Gel, hadi biraz dinlenelim. Bir çay koyayım sana.” diyorum.
O da “ Daha yapılacak çok işimiz var Elif, ben devam ediyorum.” diyor.
Ben kulise geçiyorum, bir bardak suyu yavaşça yudumlarken gözüme kırımızı ışık takılıyor. Aklıma birden sahnemizde izlediğim bir oyundan replikler sırlanıyor.
“Genç Tiyatro oluşumu çok iyi seviyede. Seneye bir atölye açsak ya. Eğitimlere orada devam ederiz birde kendi topluluğumuzu kurarız.”
“Tabi desteğin çok olması lazım. Yani böyle bir işe kalkışmak kolay değil.”/ “ben varım!”/ “bende varım!”
Aaa evet şimdi hatırladım üç kişinin yemekte oturup konuştuğu bir sahneydi bu. Akm eyleminden sonra..
Kafamı uzatıyorum kulisten. Birçok insan görüyorum hayalimde.. Kendilerini geliştirmek için sanat için, tiyatro uğruna ne kadar da çok bilgi almışlar buradan. Tiyatronun tüm tarihsel gelişimini, güncel olayları, tüm oyunları , oyuncuları tanıma fırsatı bulmuşlar ve büyük bir aile kurmuşlar. Daha da bilgilenmişler her geçen gün. Ne kadar güzel sohbetlerimiz olmuştu. Ne kadar keyifli zamanlarımız. Hatırladıkça bir tebessüm kalıyor yüzümde.
Aaa ne o? Makyaj aynasında lambanın biri mi patlamış. Tamam, tamam.. Bu çok küçük bir sorun hemen hallederim ben.
“Bu arada Ertuğrul Abi, çok geç oldu biliyorum ama şurada bir düzeltme yapılması gerekiyormuş… Tamam çok sağol.”
Suyumdan son yudumumu alıp, kulis kokusunu içime çekerken, biri beni sarsıyor. “Elif! Hadi son sahne bitmek üzere, selam’a çıkıyoruz.”
Bir anda ürperiyorum. Neydi o gördüğüm? Hayal mi yoksa anılarım mı? Nerdeyim şimdi? Evet, evet, doğru.. selam’a çıkmam lazım, ama kime? Yine bir oyunun sonuna gelmişiz demek ki. Oyun sonlarını ben hiç sevmem. Hemen içimi bir üzüntü sarar. İki elim göğsümde birleşiyor..yutkunmaya çalışıyorum.. gözümden bir damla yaş akıyor. Hayır çıkamayacağım selam’a. Sonra karşı kulisten yine bir kırmızı ışık gözümü alıyor. Işık altında bir adam bana göz kırpıyor, tozlu ama bol ışıklı odanın içinde, sandalyesi yanında..
Vedaları sevmem, hoşçakal demek istemem.. Bana kazandırdığın her şey için çok teşekkür ederim Ertuğrul Abi.
 

Zülâl Arslan

İşin içine para girdi mi,randıman arzusu,şöhret tutkusu girdi mi, ne sanat kalıyor geriye ne de aşkla işlenmiş,aşk dolu adımlarla yürünmüş bir sahne. Ben o çirkin kelimeleri yazmayı bile yakıştıramıyorum parmaklarıma,oysa ah siz büyükler,ne de güzel biliyorsunuz çiçekleri koparmayı? Soldurmayı ve küstürmeyi çocukları...
Son günlerdeki şu iki ismin sıkça geçtiği, skandal ve kötü kelime kaplı konuyu mümkün olduğunca okumamaya çalıştım,görmezden geldim tiyatro sayfalarında da.. Çünkü kocaman kocaman adamların böyle işler peşinde koşması komik gelmiştir hep bana. Sizler nesiniz? Görünüşte iyi bir insan olmaya çalışan,erdem kisvesine sığınan yüzbaşı mısınız Woyzeck'i yargılayan,yoksa başında asma yapraklardan bir taçla ortada dolaşıp ahlaki bir zafer peşinde koştuğunu savunan ama Matmazel Diana'nın odalarından çıkmayan bir Lövborg musunuz ? Utanınız efendim kaleminizden ve kelamınızdan,biz gençler kocaman bir tarla yapıyoruz,sanat ekiyoruz,güzel sahneler biçiyoruz,oysa sizler kin yağmuruna tutulmuşsunuz. Ağlatın içimizdeki küçük oyuncuları işe yaramaz pespaye oyunlarınız, nefret yumağına düşmüş kirli sakallarınızla. Ne yazık. Oysa bilebilsek hep birlikte yaşamayı,bilebilsek saygıyı,anlayış bayağı kelimelerde yitip gitmese,sıkışmasa din kültürü kitaplarına güvenilirlik ve hoşgörü ,bir yaşam biçimi yapsanız doğru söylemeyi,haksız bulduğunuza karşı çıkmayı ,ama temiz bir üslup kullanmayı,ah bir bilseniz... Magazin zengin eğlencesidir,oysa ben basit bir lise öğrencisiyim,sadece yüreğimdeki tüm odaları san'ata açtım,emeğe ve üretmeye açtım,eleştiri de bir parçasıdır sanatın lakin hakaret iyi birşey değildir.Kapılmasanız magazinvari söylemlerin dayanılmaz hazzına.. Bir çocuk bile küfür duyduğunda korkar,irkilir kaba sözler karşısında.
Siz beni çok korkutuyorsunuz büyükler. Siz bana kötü bir sanat dünyası tablosu çiziyorsunuz. Siz beni tiyatrodan tiksindiriyorsunuz neredeyse. Ve benim sizi affetmeye hiç niyetim yok.
Biliyorum önemli değilim, ama bilin yalnız da değilim. Ben milyonlarım, ben milyonlarca gencim,milyonlarca gencin tiyatro dolu kalbiyim,ben Nina'nın bahsettiği evrensel ruhum,ve siz.. Siz kötüsünüz. Sizin yaptığınız sanat değil.
Burası güzel bir ev benim için,her hafta başımı soktuğum göz gezdirdiğim,kendim gibi yeni yüzlerin,genç genç kişilerin fikirlerini öğrenip dilediğimle iletişim kurduğum,dileyenin benimle iletişim kurduğu,herkesin bildiği,herkesin takip ettiği,tertemiz bir ev. Tecrübeli ve bugünlerde çok nadir rastladığım güzel yetişkinlerin de yazdığı, fikirlerinden feyz aldığım o kadar ustayı da unutmuş değilim. Ama burası herşeye rağmen güzel yüzleriyle girip, bizim, "herkes fikrini söylemelidir,çünkü evrendeki her sesin yayılmaya hakkı vardır" görüşümüzü alabildiğine sabote ederek zehrini bırakıp giden, Ahmed Arif'in dediği gibi dost yüzlü,dost gülücüklülerin ünlerine ün kattığı bir üs olmamalıdır,olmadı da zaten.
Önce üzüldüm tiyatrom'un surette kapanacak olduğunu öğrendiğimde,zira bir sürü isimle tiyatrom vasıtasıyla tanıştım ben,Sayın Nihal Kuyumcu,Sayın Coşkun Irmak,Sayın Eftal Gülbudak,Sayın Nedim Saban ve birkaç isim daha.. Kendimden ziyade gelecek için üzüldüm,yetişemeyenler için üzüldüm.. Ama sonra düşününce insan farkediyor ki herşey tadında güzel. Yeni oluşumlara hep yer açmak lazım. Tam zirvedeyken bırakmaktır esas olan. Kurt Cobain ölmeseydi,bugün kim ciddiye alırdı onun o basit notalarını? Ya da James Dean ,Frank Sinatra gibi isimler gözümüzde hep o parlak resimleriyle kalmasaydı bugün birer efsane ya da ikon olarak anılabilirler miydi?
Demem odur ki,tiyatrom olmasa da bizim gönlümüzde ateşi yanmaya devam edecek,gelecekte bu ateşi harlandıracak kızlarımız,oğullarımız var.. Her biri vazgeçilmez bir cihan parçası. Dilediğiniz kadar küstürün siz sayın büyüklerim.
Ben,tiyatronun evrensel ruhu,hep genç,hep canlı,hep güçlü ve hep âşık olarak buradayım.
Herşey için teşekkürler sevgili hocam,sevgili tiyatrom..
 

Mehmet Tekkanat (GSM Altan Erkekli Sahnesi kurucu-Gn.Sn.Yön.)

İlk haberin çıktığı günü hala hatırlarım.
Çocuklar gibi sevinmiş, oyuncu arkadaşlarımı, öğrencilerimi bu siteye yönlendirmiştim.

Mersin adı ilk kez bir tiyatro sitesinde görülüyordu.
Sonra yazılarımı gönderdim.
Aynı heyecanları yaşadım.
Sonra Tiyatrom'la aile olduk.
Yazdığım tek oyun olan, Kayıp Hayatlar'ı gönderdim sonra.
Onlarca lise, yüksekokul, amatör ve profesyonel tiyatro grubu oyunumu oynadı. Mersinli amatör yazar arkadaşlara da bir yol açılmış oldu böylece. Ürünlerini bu site aracılığıyla tanıtma fırsatını yakaladılar.
Mersin'de tiyatronun ve tiyatrocuların var olduğunu, sevinçlerini, sıkıntılarını ilk kez bu site aracılığıyla öğrendi tüm ülke.
Sevgili Ertuğrul Timur, gönderdiğim her yazımı, her haberi yayınladı.
Hatta bir yazımdan dolayı hakkımda açılan hakaret davasındaki desteği bana güç verdi.
Kendisine teşekkür ederim.
Tiyatronun ve tiyatrocuların bin bir sorunu varken ve kenetlenmek gerekirken; tatsız, düzeysiz saldırılar başladı.
Bu tartışmalardan uzak kalmak mı içinde olmak mı gerektiği konusunda kafa karışıklığı yaşadım.
Ta ki, saldırıların iyice düzeysizleşmesine kadar.
Tiyatrom'da yazmaktan ve bu ailenin içinde olmaktan her zaman gurur duydum.

Hilmi Bulunmaz'ın beni araması ve benim nezaketen kendisine "ben imza vermedim, çünkü olayların nedenini niçinini tam olarak bilmiyorum. Emin olmadığım bir olayda da taraf olmam söz konusu değil." Dememi, kendi sitesinde "Mehmet Tekkanat'tan tokat gibi bir yanıt" diye yazması beni yalnızca güldürdü.

"Kötü söz sahibine aittir" derler.
Tiyatrom'da yazanlara ettiği küfürler karşımızdaki kişinin düzeyini göstermiştir bence.
Bu konuyla ilgili daha fazla bir şey söylemeye gerek yok.

Son söz olarak; Tiyatrom ailesinden bir olmaktan her zaman gurur duydum.
Özelde benim, genelde Mersinli tiyatrocuların yüreğinde derin izler bırakmıştır Tiyatrom.
Sayın Ertuğrul Timur'a ve Tiyatrom ailesine sevgi ve saygılarımla..
22 Mart 2008

Ezgi Besen

Seneler önceydi Tiyatrom.com henüz çok yeniyken. Lise tiyatrosunda Cüneyt Yalaz ‘la birlikte olmanın değerini anladığımız zamanlardı. Aydınlık bir öğretmenin istifa ettiği yıl , ardından birçok öğretmenimizin…Sarıyer’de oyuna gitmiştik. Başrollerde tarih öğretmenlerimiz ,coğrafya öğretmenlerimiz sahnedeki duruşlarıyla her meslekten insanın tiyatroya gönül verip ,tiyatroyla “derdini” anlatabileceğini ,bunun desteklenmesi gerektiğini anlatıyordu. Çünkü tiyatro kimsenin tekelinde olmamalıydı ,konservatuarların veya tiyatrocuların bile.

Seneler önceydi ,oyunculuk eğitimine başladığım fakat henüz “işin” içinde olamadığım zamanlarda , Shakespeare’den bir tiradı nasıl doğallaştırabilirim onun peşinde Afife Jale sahnesinde dolanıp durduğum ve arkadaşlarımla örgütlenip bir oyun çıkarmanın hayalini kurduğumuz zamanlar. Hasan Şahintürk ,Güneş Hayat, Uğur Polat, Emre Kınay, Sumru Yavrucuk gibi oyuncularla çalışma imkanı bulduğumuz zamanlar. Kimimiz konservatuara hazırlanırken ,kimimiz kara kara düşünürken. Tiyatrom.com ‘dan alırdık tüm haberleri.

Seneler önceydi ,bir tiyatro grubunun seçmelerine katılmak için apar topar tatilden döndüğüm bir zaman. Çalışacak sahnemiz olmadığından bir lisenin salonunda prova aldığımız günlerde… Takipçisi olduğum Tiyatrom’un editörü Ertuğrul Timur’un ,Lise tiyatrosundaki “Ertuğrul Abi”miz olduğunu biraz geç de olsa anlamıştım artık

Çok değil geçen seneydi , Tiyatrom’a ilk yazımı yazdığım zaman , ”Oyun dışı” köşemde tiyatro dışına da taştığım ve yazdıklarımın birçok insana ulaştığını hissettiğim o güzel zamanlardı. Yazdıkça yazmak istediğim zamanlar...Zafer Diper’le yolumun kesiştiği ve Bizim Tiyatro’da “SOYTARISOY”u sahnelediğimiz günler. Ertuğrul Timur’un canla başla uğraştığı “GENTİ”oluşumu filizlenmişti. Tutunmuş gibiydik. Heyecanlıydık . Bu oluşum kurumsal eğitim alamayan oyuncuların daha iyi gelişmesi amacıyla ücretsiz , teknik dersler vermeyi amaç edinmiş profesyonellerle dayanışarak ayakta kalmaya çalışan bir oluşumdu. Olmadı , biz 80lerin çocukları sağlam bir örgütlenme yaratamadık. İhmal ettik,dağıldık.

Ve bugün , oyunumuz OLYA’yı sahnelediğimiz günler. Tam da çok inandığım bir işin ortasındayken, mutluyken, yaptığı işe çok inanmış olan bir başka insan , gerçek bir tiyatro gönüllüsü ,çok iyi bir tiyatro yayıncısı ,gönlüme düşen tiyatro sevgisiyle yaşıt bu siteden vazgeçiyor. O’nu iyi anlıyorum. Bir yerlerde bir yanlış var ,bizi yoran ,inancımızı darbeleyen bir yanlış ,biliyorum. Anlamak , bilmek nafile .Tiyatrom’a veda etmekte çok zorlanıyorum.

Gönül isterdi ki “…” ile bitirelim yazıyı. Olmadı. Seneler sonra şöyle yazacağız belli ki “seneler önceydi , çok iyi hazırlanan bir tiyatro sitesi vardı ,uğramadan edemezdik.”

Ne diyelim, sağlık olsun !

Ufuk Tan Altunkaya

İşe Koyulma Vakti

Tiyatro ile yeni yeni tanışmaya başladığım zamanlardı. Heyecanla benliğimi saran bu tutkuyu, o dönem yaygınlaşmaya başlayan İnternet ortamında da kullanmaya niyetliydim. Artık yıllarca sürecek bu heyecan sarmıştı beni, ayrılmayacaktım, ayrılamayacaktım bu bağdan. Karşıma bir site çıktı. Genç Tiyatro. Çok heyecanlandım. Sanki tamamen bana hitaben, tamamen benim için yazılmış bir siteydi.

Yıllar geçti, “Genç Tiyatro” büyüdü, genişledi. Tiyatrom.com yayın hayatına başladı. Yıllardır, Türkiye’deki tüm tiyatro gelişmelerini takip ettiğimiz öncelikli site oldu. Ertuğrul Timur’un öncülüğü ve çabaları ile tiyatro yayıncılığının bu kısırlığı içinde büyük emekler ve çabalar gösterildi.

Bugün, durduğu bu önemli noktada tiyatrom.com kapanıyor. Yayın hayatına veda ediyor. Tek bir yayıncının eli altında, Ertuğrul Timur’un yönetiminde olduğu için, bu Ertuğrul Bey’in en doğal hakkı. Artık bu yorucu yolda ilerlemek istemiyor olabilir. Artık çeşitli haksızlıklara maruz kalmak istemiyor olabilir.

Ancak şu noktayı gözden kaçırmamalıyız: Ağır bir zamandan geçiyoruz. Zaman çok kötü. Tiyatrolar bir bir kapanıyor. Karanlık ülkeye hâkim olmuş. Sevindirici tek bir gelişmeden söz etmek mümkün değil. Bu sadece tiyatro için değil, tüm alanlar için geçerli. Aydınlık yok oluyor. Umuda dair her şey birer birer yok ediliyor.

Bu karanlığın içinde de, tiyatro dünyasının önemli ışık kaynaklarından biri sönüyor. İşte sindiremediğimiz nokta bu. Artık yok oluşlar, kararmalar, bitişler, yıkılmalar dayanılmaz hale geliyor.

Bu noktada bir önemli görev daha düşüyor bizlere. Artık gerçekten eyleme geçme vakti. Salonlar yıkıldı, bir şey yapmadık. Bağırdık, çağırdık, ağladık. Haksızlıklar yapıldı, bir şey yapmadık. Bağırdık, çağırdık, ağladık. Karanlığı göz göre göre kabul ettik. Sadece bağırdık, çağırdık, ağladık. Kuru gürültü, ses çıkarmayan hareketler.
Artık gerçekten işe koyulma vakti. Artık eylem vakti. Tiyatrom.com yıllardır hepimizin sitesi olmadı mı? Tiyatrom.com yıllardır korkusuzca olayların üstüne gitmedi mi? Tiyatrom.com aydınlığa en büyük kıvılcımı çakmadı mı? Ertuğrul Timur bayrağı bırakıyorsa, tiyatro gönüllülerinin, tiyatro sevdalıların bu bayrağı devralma vaktidir. Artık eylem vaktidir. Artık bağırmanın, çağırmanın vakti değil..İşe koyulma vaktidir. Sitemiz hepimizin, işe koyulma vakti…

AYDIN ORAK  - TİYATRO AVESTA OYUNCUSU orakaydin@gmail.com

Tiyatro yayıncılığının cesaretini siz giderseniz kim gösterecek?
Yayın çizginizin doğru ve cesurluğu beni çok gururlandırmıştı ilk gördüğümde. Şimdiye kadar kimsenin cesaret edip farklılıklara tiyatro alanında yer verdiğini görmemiştim. O kadar basın metinleri göndermemize rağmen birçok tiyatro sitesi görmezden geldi. Çünkü gönderilen basın metinleri Kürt Tiyatrosu’nun metinleriydi. Biz Tiyatro Avesta olarak basın metinlerimizi iki dilde Kürtçe-Türkçe yazıp gönderiyorduk. Tiyatrom var olan cesareti ikiye katlayıp basın metinlerimizin Kürtçe yazılan haliyle bile yayınladı.

Şuan hala Türkiye’de inkâr edilen bir halkın tiyatrosu da inkâr ediliyor. Boyalı basının yanı sıra tiyatro dergileri, tiyatro internet siteleri hala büyük çoğunluyla bizi, yani Kürt Tiyatrosu’nu görmezden geliyor. Kabullenemiyor.

Ama tiyatrom’un bizim sesimiz oluşu ve Türkiye’nin tiyatro anlamında başarılı ve istikrarlı yayıncılık anlayışını yayın hayatını devam ederek sürdürmesini diliyorum. Çünkü ortalıkta tiyatrocuyum, sanatçıyım, yayıncıyım, demokratım, devrimciyim, sosyalistim deyip dolaşan ve en azıllı şovenistleri bile geride bırakan, farklılıkları hoşgörüyle karşılamayan bir güruh durumunda. Tiyatrom ve sevgili A. ERTUĞRUL TİMUR’un hiçbir şekilde diyalogumuzun olmamasına rağmen, bu çarkı boş laf edip ahkâm kesenlere meydanı bırakmamasını diliyorum.

ORÇUN MASATÇI  - Balçova Belediye Tiyatrosu yönetmeni - Tiyatro Yenikapı

Tiyatrom.Com’a dair….
Ülkemizde yaşadığımız her tartışmada kendimizi bir kavram kargaşası içinde buluyoruz. Sapla saman çoğu kez iç içe geçiyor. Bu durum bazen düşlerimizin anlatımlarını zorlaştırıyor.geçekleştirebileceğiniz bir çok düş bu karmaşanın birbirine dolaşmış ipleri arasında yolunu bulamıyor.
Tiyatro tartışmaları ise yaşadığımız toplumun gerçekliğinde seyrediyor elbette. Oyunculuk çoğu zaman bir dert olmaktan çıkıp, hiç hayal edemeyeceğimiz kültürlerin oyuncağı oluyor. Suların bulandığı bu dönemde,derdinizi anlatmak için bir tek sahneler yetmiyor. Sokaklara çıkıyorsunuz,oyunlar oynuyorsunuz. Ama tüm bu yaptığınızın amacına ulaşması için yazılı bir anlatıma  gereksinim duyuluyor çoğu zaman, işte bu esnada burjuva medya diye adlandırdığımız gazeteler, internet sayfaları size sayfalarını kapatıyor. Bırakın bir makale yayınlamayı, haberinizi bile yayınlamaktan aciz kalıyor. Medya’ya ağız dolusu küfür etmek ise bize hiçbir şey kazandırmıyor. O zaman “medya olmalı” yaklaşımı ile kendi yayınlarınızı çıkartıyorsunuz.bu da ne yazık ki her zaman yeterli olmuyor. Bu yüzden derdini anlatmaya çalışan sanatçılarının bir çoğu matbaaların önünden geçemiyor.

İşte tam da böyle bir durumda geniş tabanlı bir yayıncılığa ihtiyaç duyuluyor. Malum ekonomik sebeplerden bu daha çok internet üstünden gerçekleştirilebiliyor. Bu anlamıyla Tiyatrom.Com ise bir elin parmaklarını geçmeyecek tiyatro siteleri arasında önemle yerini alıyor. Yazılarınız ve etkinlikleriniz bu site aracılığıyla on binlere ulaşıyor.bu dönemin ihtiyacını karşılamaya yönelik oldukça önemli bir adım atmış demek anlamına geliyor Tiyatrom’un yaratıcısı Ertuğrul Timur için. Diğer yazarlar arasında elbette uyuştuğumuz uyuşmadığımız ve yayıncılık anlayışında aynılaşmadığımız onca şey var. Ama bütün bunları bir zenginlik olarak görerek tartıştığınız zaman bu sadece sizi okuyanların ve sizin değil Türkçe Tiyatronun da gelişimini sağlıyor. Yaşadığımız süreçte er alanda kendini gösteren linç güruhlarına karşı farklı seslere tahammül, ilerici bir hamle olarak belirleniyor.
Ben Tiyatrom.com sürecinde bir arada duran insanların bu birlikteliği başka alanlarda da sürdürmesini umut ediyorum.
Kesin verilen bir karadır ifadesi bu anlamıyla bu yoldan dönüş olmadığını çok net biçimde çizdiği için geriye yönelik adımlar atılmasının istenmesinin ancak E.Timur’u daha çok üzeceği kanısındayım. Bu elbette bir süreç meselesi. Belki de dinlenme arası diyebiliriz.
Sahnelerin yıkıldığı, Aydınların öldürüldüğü,Özelleştirmelerin en üst düzeye vardığı, işçi ve emekçilerin yok edilmeye çalışıldığı, Kürt halkının imha politikalarının sürdürüldüğü, kardeşleşmekten çok düşmanlık politikalarının sanata hakim olduğu bu süreç,duyarlılıkları içinde barındıran ve farklı sesleri kamuoyuna ulaştıran bu yapının sorumluluğunu hatırlatarak ona bir yol açar.
her şeyin bir sonu oluyor.bir çok araç yeterince verim alındıktan sonra terk edilebiliyor. Ama şu muhakkak ki Tiyatrom.Com kapanmayacaktır. İnsanlar internetten bir şey aradığında yine onun sayfalarıyla karşılaşacak ve eski sayfaları, tiyatroya dair bir şeyler arayanlar için yine önemli kaynaklardan olacaktır. Bence bu söz hala geçerliliğini koruyor, iyi ki varsın Tiyatrom.com
 

Orhan Aydın          oaydinoaydin@gmail.com.

Faşizmin ilk hedefi sosyalistler, komünistler, aydınlar, sanatçılar ve sanat mekanları oldu.

Kafatası avcıları, cinayet listeleri ellerinde kapı kapı dolaşıyor, sokak ortasında insan katlediyorlardı. İnsanlığın geleceğine ışık tutan aydınlanmacılar yarattıkları ile birlikte yok edildiler.
Adolf, tüm dünyanın gözleri önünde, komünistlerin “canına ot tıkamaktan” söz ediyor ve bunun için ne gerekiyorsa yapıyordu.
Bir an için, Berlin meydanlarında yakılan milyonlarca ton kitap ateşinin karşısına geçip, salyalar saçarak kahkahalar atan faşist kalabalıkları anımsayın.
İnsanlığın dünü ve geleceğinin ateşe atıldığı an, işte o an olarak tarihe kazınmıştır.
1935yılının kara bir sonbahar günü.
5 Mart 1934 te iktidara gelen Nazi partisinin ilk işi tiyatroların, operaların, Bale ve Senfoni salonlarının kapısına kilit vurmak, yöneticilerini oyuncularını ve yaratıcılarını tutuklatmaktı.
Aynı anda ulusal gazetelerin yayınlarını yasaklayıp, yazarlarını hapse attılar.
Ülke edebiyatçılarını, şairlerini, bilim adamlarını göz altlarında işkencelerde katlettiler.
Büyük Germen imparatorluğu kurmak için, işgal ve katliamlara karar verdiğinde ise, işgal edilen her Avrupa ülkesinde önce üç alan kundaklanıyordu.
Müzeler, Tiyatrolar ve Kütüphaneler.
Göring’ e bağlı kara gömlekli timlerin ilk hedefleri bu mekanların kundaklanması ve değerli eşya yada eserlere el konulmasını sağlamaktı.
Orta Avrupa da faşizmin ayak bastığı her ülkenin hem geçmişlerini hem de geleceklerini ipotek altına almanın daha kolay bir yolu olamazdı. Avusturya ve Çekoslovakya da halkların kültürel tarihleri ateşe verildi.
Kendinden olmayan tüm ırkları ve inançları yok etmek için güç aldığı yerler ise kiliselerdi.
Faşizm, kiliselerden çan sesleri ile yapılan çağrılarla insan hayatlarının yok edilmesi üstüne ayinler düzenleyerek kara gürültünün ortasından yükseldi.
Yüzde kır dört oy alarak iktidar olmasını sağlayanlar yoksullar, dışa bağımlı sermayenin yerli işbirlikçileri Endüstri ve finans kurumları ve kiliselerdi.
Alman ordusunun içindeki vatanperver güçlerin aktif destekleri ise hiç unutulmamalı.
Bu kısa anımsatmanın, bu günlerde çok işimize yarayacağını düşüyorum.
Ülke olarak içinden geçtiğimiz şu karanlık günlere nasıl geldiğimizin izini sürdüğümüzde ise, yukarıda anlatılan süreçle benzerlikler oluştuğunun tespitini birlikte yapabiliriz.
Elbette ayrışmaların adreslerini iyi saptayarak, Faşizmin bu ülkedeki izini sürebiliriz. Dün milliyetçi geçinen bu “kutsallık” bu gün, “dindarlık” maskesine sığınmaya çalışmaktadır.
Bu ülkeyi, her tarihsel süreçte kana bulayan tüm katliamların altında hep aynı kara adamların, aynı kara siyasilerin parmaklar izleri yok mu ?
Gün gün, isim isim katledilen aydınların yurtseverlerin, devrimcilerin isimleri ile, bilinen katillerinin isimlerini alt alta sıraladığımızda utancın kara resmi ile karşılaşmaz mıyız?
Üniversite önlerinde ya da evlerinde kalleş kurşunlarına hedef olan gençleri anımsayın.
16 Mart katliamını ya da Bahçelievler katliamını anımsayın.
Meydanlarda insanların üstüne ölüm kusan namussuzluğu hatırlayın.
Kimlerdi onlar?
Aynı cami avlusunda topluca namaz kılıp, katliama çıkanlar kimlerdi?
Kimlerdi hu çekerek, elde satırlar çocuk boğazlayanlar?
Kahraman Maraş ta, Çorum da insanların canlarına, evlerine yaşam alanlarına düşmanca saldırıp cinayetleri işleyenler kimlerdi?
12 Mart faşizminin bu ülkeye yaşattığı o onulmaz derin acıların, gözaltlarında işkencelerde ölümlerin, sokak infazlarının, cezaevlerinde mazgal altlarında işlenen cinayetlerin, iplere götürülen gencecik delikanlı yüreklerin sorumluları kimlerdir?
Kimlerdir 1977 1 Mayısında insanlığa ölüm saçanlar?
Ya, 12 Eylül Faşizminin asıl yaratıcıları kimlerdir?
Bu günlerde Uçan kuştan korkan ressam parçasını asıl cesaretlendiren hangi minareden yükselen ezan sesidir?
İnsanların yaşlarını büyütüp asacak kadar, alçakça davranan kaç “devlet yetkilisi” vardır?
Sürek avına çıkmış avcılar gibi; komünist , devrimci, sosyalist, sanatçı, aydın, üniversiteli, sendikacı avına çıkan kaç namussuzluk var yeryüzünde.?
Bu dünya da kaç tane Sivas var? Ateşlere atılıp yakılan kaç canı var insanlığın?
Bu ülkede kültür ve sanata yapılan her düşmanlığın altında da aynı kara düşüncenin ayak izleri yok mudur?.
Yakılan salonları anımsayın, mesela Şan tiyatrosunu. Yasaklanan oyunları anımsayın ve yasaklayanlarına bakın. Hepsinin adresi aynı cami avlusuna çıkar.
Sanata ve sanatçıya bu ülkede yapılan her saldırının arkasında ezan sesi, tespih şakırtısı vardır.
Yasaklanan kitaplar da, gazeteler de, dergiler de, romanlar da, öyküler de, filmler de aynı kara düşüncenin el izlerini görüsünüz.
Bu güne gelindiğinde, aynı kara seslerin çoğulu değil midir üstümüze saldıran?
Sanat alanlarını insan yaşamlarından uzaklaştırmaya karar verip, kentlerin en gözde alanlarını rant avcılarına peşkeş çeken, Sanata, sanatçıya küfreden, giderek düşman ilan eden aynı kara sesler çoğulu değil midir?
Meslek alanlarımızda yarılmalar oluşturmak için “insan satın alan”, döneklere koltuklar sunan, cep doldurmak için göz boyayıp sürme çeken, bütün sanat alanlarında ve ellerindeki belediyelerde de adeta türban üstüne peruk takıp akçe saçan, aynı kara sesler çoğulu değil midir?
Kültürel zenginliklerimizi uluslar arası tekellere peşkeş çekme hazırlığı yapan, insanlığın ortak mirasları tüm kalıtlarımıza “değersiz” tanımlaması yaparak pazarlamaya kalkan aynı zavallılık değil midir?
Cumhuriyetin tüm kazanımlarını tasfiye eden, sistemin tepesine çöreklenip adalet ucubeliği gösteren, Amerikan örtüsünü her sözüne bayrak edinip, emekçi halkın haklarını gasp etmeye hazırlanan, işçi haklarını tırpanlayan, yoksulları daha da yoksul, zenginleri dada da zengin yapan, Ülkeyi borç bataklığına çekip iflasa sürükleyen ve açıktan tüm ortak değerleri pazarlayan aynı madrabazlık değil midir? Aynı madrabazlık değil midir; Tarikatlara ve cemaatlere sınırsız olanaklar tanıyan, Devletin tüm yetkin kadrolarını imamlarla dolduran, cinayetten sanık olup arananları Belediyelerin de işe alan, yoksulun yüzüne kara kömürle gülen, işsizliği yüz kat artıran, yolsuzluğu meslek haline getiren?
Ülkeyi Amerikan mandasının altına sokan, tüm yer altı ve yer üstü kaynaklarımızı emperyalistlere ve tekellerine peşkeş çeken aynı kirli akıl değil midir?
2008 yılının 27 Mart Dünya tiyatro gününü şimdiden karartmaya kalkan, insanlığın ortak evi bir tarihsel mekanı tüm yasaları çiğneyerek yıkmayı aklına koyanlar da aynı karanlık odaklar değil midir?
Nereye gidiyorsun Ertuğrul Timur kardeş_
Seninle kağıtlara dökülmemiş ve altına imza atılmamış ta olsa bir kavlimiz var.
Bu kara adamlara ve tiyatro düşmanı hainlere karşı yeniden ve inatla kavga etmek için, uzunca zamandır ortak aklımızı zenginleştiriyoruz.
Karanlığın orta yerinde duranların çoğalmasına, senin gönlün razı olmayacaktır
Ve sende biliyorsun ki, yaşam adına söylenmiş hiçbir söz sahipsiz değildir.

oaydinoaydin@gmail.com.

Kaan Erkam - www.odatiyatrosu.com

Kal da savaşalım -diyeceğim de Ertuğrul Timur da anlamış,çözmüş olayı. Gidiyor.
İyi niyetle ve tiyatro sevgisiyle yıllar öce başladığı yolculukta en sonunda sitesine dalaşanların ağır küfürlerinden sonra yıldı tabii.
Ben içindeyken bile yılıp kaçtım.
Kaç tiyatrocu arkadaşın var diye sorsanız parmak hesabı yapabilirim.
Başına bir bok gelse seni kaçı savunur derseniz o hesabı yapamayabilirim.

Birbirimize bulaşmadığımız yollarımızın kesişmediği birkaç tiyatrocu arkadaşım ve ağabeyim var. Severim. Takdir ederim. Destek veririm. Ararım ararlar vs vs.
Hatta birbirimizin oyununa gideriz.
Devletten ya da belediyeden maaş alıp atan tutanlarla, devletten medet umup birbirine düşenler,tiyatroyu gruplara bölenler,tiyatro yapıyoruz diye ortaya çıkıp bir halt edemeyenler,okul okul kamyonetle gezip peluş kıyafetlerle şarlatanlık yapıp çocukları daha baştan tiyatrodan soğutanlar,ben o yum ben buyum ben başkanım deyip hiçbir şeye kokmayıp bulaşmayanlar,forum sitelerine olumlu değil olumsuzluklarıyla dalanlar falan filan.
Ertuğrul Timur un bir şansı vardı,tiyatrocu değildi. Yani bizler direk olarak isimlere saldıramıyoruz bazen.Öyle tipler var ki haklı olarak karşılarına çıksanız bile size pabucu ters giydirebilirler. Sizle uğraşıp yaptıklarınızı değil yapmadıklarınızı ya da varsa bir hatanızı ortaya atıp kan kusarlar. Ama bu arada tiyatro miyatro da yapmazlar. Ya birilerine yaltaklanırlar ya da hükümete yalanırlar.
Çoğu gerçek tiyatrocu bu forumlardan haberdar değildir. Ama bizler gibi internet i de satışlarında kullanabilen ekipler her şeyden haberdar olurlar ne yazık ki.
Tiyatrocular birbirinin başarısını çekemezler genelde. Hemen bok atarlar izlemedikleri oyunlara bile. Ve hatta sahne sahibi olanlar diğer tiyatrolara fahiş fiyatlar çektiklerinde utanmazlar. Bunlar hakkında yazı yazanlara da diğerleri hemen karşı çıkar.
Yan çıkmak diye bir şey var mı?
Ben bizi tanımadan sevmeyen bir sürü adam bilirim. Ama kin gütmem.
Çok kavgam olmuştur Mustafa Demirkanlıyla ve hatta Ertuğrul Timurla. Ama mailledir kavgalarımız. Mustafayı görüp selam vermiş Ertuğrula ve Mustafaya bir haberin maillerini geçmişimdir.
Ama Ertuğrul Timur’ diğerlerinden ayıran bir şey vardır.
Kavga ederken bile haberlerini yayınlar,tiyatro listesinden adını silmez ve gereken doğrulukta adım atmayı dener.
Bir sürü mail geliyor sahne tozuna ya da diğer gruplara. Haydi tiyatrocular birleşelim.
Yalana bak.
Kim kime el uzatıyor ki birleşelim. Davetlerde ödül törenlerinde millet tedirginlikle göz kaçırırken,kimse kimse hakkında olumlu düşünmezken ekip ruhu nerede?
Hep üzülmüşümdür ve söylerim. On yıl sonra geçmişimizi paylaştığımız aynı sahnede aynı yollara baş koyduğumuz kaç kişi olacak.
Kemal Oruç vardır. Sahne paylaşırız. İş paylaşırız. Nedim Saban ve ben birbirimize iş paslamışızdır. Tiyatro Alkışı desteklerim adam gibi çocuk oyunu yaptıkları için,bilmezler ama benden çocuk oyunu soranlara hep onları öneririm. Ama bir yerlerden hep duyarım-Senin için dediler ki onlar-diye. Aldırmam. Güler geçerim.İşlerini iyi yaparlar ya o bana yeter.
Ertuğrul Timur’un da hataları vardı bence. Forum sayfaları bir çok kişide kötü izler bıraktı. Çünkü bizde adam gibi eleştiri yoktur. Eleştiri tü dür kaka dır boktur.
Ama daraldı adam.
Hiç anlamasam da neden bu işe soyunduğunu,tiyatrocu olmadığı için hem şanslıydı hem de en azından kendince tarafsızdı.
Şimdi onun muadili olarak açılacak siteler muhakkak tiyatrocular tarafından yapılacak ve onların sevdiği ekipler ve sevmediği ekipler olarak haber ayrımı yapılacak.
Neden herkes Ankara’ya kim gidecek tiyatrocular adına diye panikte. Çünkü giden,bazı ekipleri sevmiyorsa-BUNA YARDIM EDİLMEYE-diye bir buyurum yapabilir de ondan.
Gerçekten bir ekibi hiç izlememiş biri gitse ne olacak?
Ertuğrul Timur gitse daha tarafsız olurdu.
E ne diyecek tiyatro dünyası.
Ertuğrul Timur gidince kına yakacak olanlarla üzülecek olanlar ne yapacak.
Kaç kişi TODER’ e al üyeliğini koy cebine diyebildi ki hem?
Sağlam adamdın Ertuğrul Timur,aptal dost yerine akıllı düşmandın kimi zaman ama iyi ki vardın.
Sen git.
Buralar aynı kalacak.
Arkandan su dökenler sadece seninle yola çıkan genç tiyatrocular olacak.

Ali KIRKAR

Sevgili Dostum Ertuğrul,
Sevgili Kardeşim Tiyatrom.com,

Gecen gün seni ziyaret ettikten sonra (sanırım 14 Mart Pazartesi) belki on kez yazmaya başlayıp vazgeçtim...
Sayfalar dolusu şey yazabilirim tiyatrom.com'un getirdikleri üzerine, önemi üzerine, yaptıkları üzerine, tiyatrom.com'un gençlik heyecanı genctiyatro.com'lu günler üzerine...

On altılı, on sekizli yaşlarını süren ama tanıdığımız yaşını başını almış akil(!) adamlara taş çıkartan safiyetleri, samimiyetleri ve dürüstlükleriyle bizi dolduran, kendimizi iyi hissettiren, yeniden umutlandıran o güzel çocuklara dair yazacaklarım bile sayfalarca sürer... Dostluklar üzerine, paylaşımlar üzerine neler neler yazılır...

Ama olamadı dostum, yazamadım kardeşim... 1977 1 Mayıs'ının fotograflarına bakınca içimde uyanan, 3 Temmuz 1993'te olanları TV haberlerinden izlerken içimde uyanan, 19 Ocak 2007 öğleden sonra içimde uyanan o pis his, veda yazısı yazmak için her oturuşumda var etti kendini...
Biliyor musun? Genco Abi'inin Sivas 93 oyunu çok iyiymiş; giden herkes çok beğeniyor ve adeta Sivas 1993'te ölenlere vefa borcunu ödemiş olmaktan kaynaklanan bir katharsisle dönüyorlar evlerine, yuvalarına, çocuklarına ve işlerine... Ben, izlemedim ve izlemeyeceğim de Sivas 93'ü... Neden mi? O acıyla yaşamak, Madımak Yangınının anısına daha yakın olmak için...
Tiyatrom.com için veda yazısı yaz(a)mayışımı da böyle kabul et...
Sevgiyle, esenlikle, emekle...

Laura Deniz Moreau

Ancak ne yazık ki her ülkede olduğu gibi bu ülkenin de çürükleri var , diğerlerinin aksine bizimkiler karanlık çürükler. Osmanlının

varoluşundan beri varolmuş , bir süre boyunca Atatürk tarafından engellenmiş ancak yeniden devam etmiş çürükler.
Ancak ; insanlar şunu fark etmediler ki bir çürüğü tedavi etmek istiyorlarsa orayı çürüten nedeni yok etmek gerekir , yalnızca merhem sürmek yetmez.
İşte benim Ertuğrul Timur'a anlatmak istediğim her zaman buydu; "Siz bu siperde çarpışıyorsunuz karanlıkla evet ancak karanlığı yaratanlarla kim çarpışıyor? "

Sahnelerin yıkılması , sanata karşı gelinmesi , tiyatro gruplarının ve sitelerinin yok olması ... Bunlar tiyatro sevilmediği için yapılmıyor ki? Tiyatronun sevilmesinin istenmediği için yapılıyor.İşte bu yüzden , tiyatrom sitesi amacına ulaşmıştır. Tiyatro severler asla bu siteyi unutmayacaktır , tiyatroyu asla unutmayacaktır. Sanatı , unutmayacaklardır.
Bu sebeple için rahat olsun tiyatrom , için rahat olsun Ertuğrul Timur , arkandaki nesil , topladığın insanlar , gözlerini açtıkların , seni ve tiyatroyu asla unutmayacaklardır.
Sevgilerimle , Deniz.

Gılman Kahyaoğlu

Sayın Ertuğrul Timur; Sitenizi kapatma kararınızı ben de tüm yazı yazanlar gibi üzüntüyle karşıladığımı bildirmek isterim. Ancak; böyle kaliteli bir sanat sitesi sizin insiyatifinizde olmakla birlikte bizlerin de sayılır. Kapatma gerekçenizin ne olduğunu
açıklamadan site için bir veda yazısı istemek bir infazı zorla seyrettirmekle bana göre eş değerdir. Ülkemizde infazlar kalktı. KAPATMANIZA NEDEN MADDİ OLANAKSIZLIKSA: Sitenizi (kredi ve banka hesabı şeklinde) makul ölçüde ücretlendirin aylık ya da yıllık üye olalım. GÜNCELLEME VS. GİBİ TEKNİK KONULARSA: Bunu duyurduğunuzda sanırım kendinize yardımcı bulacaksınızdır.

KONU SON GÜNLERDEKİ DÜZEYSİZ YAZILARSA: Kötü söz sahibinindir ve size yazı gönderenler zaten bunun ayırdında. Neden ne olursa olsun böyle bir sitenin kapatılması bana kimi zihniyetlerin düşüncelerini çağrıştırıyor.Kendinizi bu çağrışımdan kurtarmak
ve bizleri kaliteli bir siteden mahrum bırakmamak adına SİTENİZİ KAPATMA KARARINIZDAN VAZGEÇTİĞİNİZİ Müjdeleyiniz ki bu müjde 27 mart DÜNYA TİYATROLAR GÜNÜ'ne denk gelsin

Suat Başkır

“Kimlerden kaçacağımı biliyorum, ama kimlere sığınacağımı bilemiyorum.”
Cicero

Ayrılığa hazır değilken, nasıl veda edilir bilmem ki….

…2000 ya da 2001’di, genç tiyatro diye bir site üzerinden, Müsahipzade Celal, Haldun Taner, Muhsin Ertuğrul, Carl Ebert… ve daha bir çok ustanın eski saman kağıtlara karalı ders makalelerini yayınlayarak başlamıştım don kişotçuluk oynamaya, kutsal bir görev bilinciyle…

Yine tiyatrom aracılığıyla paylaşmak için can attığım bu belgeler nice tez bitirtti. Nice gruba ulaştık beraberce.. zaman geçti, ben yeni bir düş uydurdum, sayfalarında, zaman geçti eleştirmenliğe soyundum, yada toplum bilincine katkıya.. ama bildiğim tek bir şey vardı ki, bu site, benim ülkem veya tiyatrom için yapmaya çalıştığım o küçücük amatör katkılara samimi bir aynaydı.. Muhalif duruşuna kendimce destek vermeye çalıştığım anlarda bile çizgimi kaybetmeden zevk almaya devam ettim yazdıklarımdan. Her şeyin saçma sapan yaşandığı, ulan ne oluyor diyemeden yeni bir içsel darbeyle sallandığımız yaşamımız ve toplumumuz içinde, sesimizi bu kadar bizden, bu kadar samimi, bu kadar…..( her ne ise işte o kadar) çıkarabileceğimiz, kendimizden kendimizin sığınması için ulaşabileceğimiz başka bir alan bulabiliriz umarım.
Şimdi o üzerinden yıllar geçen zamana baktığımda bir devrin kapanmasının hüznü, her an selam verebileceğim, el edebileceğim bir dostun yokluğunu taşımaya çalışacağım bende bizler gibi…
Bu bitişin bir başlangıç için bizlerin birleşik dinamiğini harekete geçirmesi umudum ve sevgilerimle efendim....
“Hoşçakal !Tiyatrom!.. sana hep borçlu kalacağım..…”

(P.S. ne yaptın be Ertuğrul Abi…)

rojhat eşin

Tiyatro'ya İlk Bir Öğretmenimin Tavsiyesi Üzerine Başladım Bir Tiyatro Grubunda Eğitim Gördüm Ve Sürekli İnternetten Tiyatro

Sitelerini Takip Eder Oldum ki En Kalitelisinden Bir Daha Kopamadım. Hani Gerçekten Sanat İçin Çalışan Bir Sitenin Kapanması Çok Acı. Haberi Kendi Yapan Öyle Hazıra Konmacı Anlayışta Olmayan , Tiyatro'lara Gidip Haber Toplayan , Resim Çeken Özgün Bir Sitenin Kapanması Siz Saygıdeğer Tiyatrom.Com Okurlarını Üzdüğü Gibi Beni de Üzüyor. Tiyatrom.Com da Birçok Yazı Okudum . Mutlu Oldum ki Yazanların Hemen Hepsi Tiyatro' da Birikimli İsimler...Beni Heyecanlandırdı Tiyatrom.Com .Tiyatro'da Her Düşüncenin Yer Alması Herkese Nötr Davranan Bu Site İnsanı Gerçekten Gururlandırdı. Bir Yuva Tiyatrom.Com Bu Yuvanın Yıkılmasını İstemiyoruz. Elimden Ne Geliyorsa Yapmaya Can-ı Gönülden Hazırım. Gönül İster Bu Bir Veda Yazısı Olmasın Tiyatrom.Com Kapanmasın. Tiyatro Bir Ahlak Müessesesi Ve Bunun Bir Ürünü Kapılarını Kapıyor.Bunu Tüm İçtenliğimle Söylüyorum Tiyatrom.Com Sayesinde Buradan Aldığım Cesaretle Kendi Ekibimi Oluşturdum. Haydi 27 Mart Tiyatro Gününde Bizleri Sevindir de Kapatma Şunu Ertuğrul Abi Hepimiz Bu Siteyide Senide Seviyoruz.
Tüm Tiyatrom.Com Okurlarına Saygılarımla Rojhat Eşin :))

rojşin

Pes Etmek Mi? Hayır Tabi Ki De...
İnsanları terk edişlere, geri çekilişlere iten nedir? Sıkılmak, yorulmak, gücü kalmamak ya da kolay pes etmek midir? Hayır. Her hikayede, her hayatta farklı farklıdır terk ediş sebepleri. Fakat kahramanımız Ertuğrul Abi olunca "kolay pes etmek" seçeneğini hemen atıyoruz. Onun bir işe başlamaktaki kararlılığı ve devam ettirme gücü bu seçeneği iptal ediyor. 8 senedir hiçbir maddi kâr amacı gütmeden; yalnızca tiyatronun gençliği ileri götürebileceği, ulusları yeniden şekillendirebileceği bilinciyle yayınladığı tiyatrom.com, Ertuğrul Abi'nin büyük bir yürek olduğunu gösteriyor bize. Bugün, her profesyonel tiyatrocuda bile bulunmayan inanılmaz bir sevgi ve umut...

Gençlere iyi örnek olma, kendini ifade etme fırsatı verme... Örneğin ben piyanistim, her ne kadar sahne sanatıyla ilgili bir mesleğim olsa da tiyatrocu değilim. Tiyatroya olan ilgim sayesinde Ertuğrul Abi'yle tanıştım. Benim tiyatroya olan sevgimi fark edip kendi sitesinde yazma fırsatı verdi bana. Benim eleştirel yeteneğimi ortaya çıkardı. Kendimden beklemediğim şeyleri yapabildiğimi fark ettim onun sayesinde. Ve siteyi kapatma kararını alana kadar da onun umudunu yitirmediğini görüyordum; hoş hala da yitirmediğini düşünüyorum ya. Gelelim terk etme nedenine: Yorulmak ya da gücü kalmamak seçenekleri daha uygun gibi görünüyor. Çünkü böyle bir siteyi tüm zorluklara rağmen yayınlamaya devam etmek için destek gerekir insana. Ertuğrul Abi'nin en çok ihtiyacı olan şey ise manevi destekti. Bu desteği hiçbir şekilde ne medyadan ne de TODER'den ve onun gibi kuruluşlardan alamadı. Onur üyeliği vermekle destek olduklarını söyleyenler, tiyatrolar yıkılma aşamasına gelince hiçbir şey yapmadılar örneğin. İki tane soytarı, tiyatro dünyasının alayına küfürler yağdırdı, bu örgütler hiçbir şey yapmadılar. H. Ulvi Alacakaptan da Facebook üzerinden ikilinin tiyatrocu olduklarını savundu. Sadece gülebiliyorum Alacakaptan'ın tavrına ve yazdığı seviyesiz yazılara. Buna amatörlük diyorum ben sadece. Profesyonel olmak bütünüyle bir sanatın her yönünü profesyonelce düşünmek demektir. Müzikte de böyledir bu. Haliyle bu kuruluşların tavırlarını da amatörce görüyorum ben ve artık profesyonelliğin böyle ayağa düşmüş olduğu bir toplumda tiyatro adına bir şeyler yapmanın anlamsız olduğunu düşünen Ertuğrul Abi'ye destek veriyorum. Yalnız kendisinin tamamen tiyatroyu bırakacağına inanmıyorum; yorgunluktan ve sıkıntıdan dolayı patlak vermiş bir dinlenme arzusu bu. Belki tiyatrom.com olmayabilir ama başka bir yolla tiyatronun ucundan tutacağına inanıyorum gelecekte. Ve her şey için teşekkür ediyorum Ertuğrul Abime... Her zaman arkadandayım...

Kemal ORUÇ

SANA “ABİ” DİYEBİLİR MİYİM?
Şimdiye kadar yaptığımız bütün yazışmalarda “Ertuğrul Bey” veya “Sayın Timur” demiştim; peki şimdi sana “abi” diyebilir miyim?
Yazarlığımın daha bebeklik döneminde tanıştım tiyatrom.com ve seninle abi… Çocukluk döneminde, en yaratıcı çağında yazarlığımın, sen gidiyorsun.

Üzüldüğümü düşünme sakın! İnan ki, bir an bile, hiç üzülmedim. Çünkü biliyorum ki Ertuğrul Abi yine bir yerlerde tiyatro için, aydınlık gelecek için, eşitlik için, özgürlük için mücadele etmeye devam edecek ve biz bu mücadelenin bir yerinde, öyle ya da böyle, yine karşılaşacağız ve omuz omuza olacağız.
Tiyatrom.com’da 8 yıllık mücadeleni hiç kimse unutmayacak! Bu ülkede kimisi konuşur; kimisi çalışır, ter döker. Çalışmalarını unutmayacağız abi.
Bugün, bitirdiğim bir kitapta, Komik- i Şehir Naşit’in ölmeden hemen önce şunu söylediği yazıyordu: “Gözüm arkada kalmayacak; çünkü Adile ve Selim gibi iki pırlanta bırakıyorum sahneye, giderken…”
Sen arkanda nice Adileler nice Selimler, Ahmetler, Ayşeler bıraktın… Senin siteni model alıp da Tiyatral Bilgi Deposu’nu yaptım. Sonra onlarca tiyatro sitesi çıktı. İşte bunlar tiyatrom.com’un çocukları…
Yolun açık olsun abi, yolun açık olsun.
25.3.2008

Mustafa Demirkanlı

Ertuğrul, ekranda gördüğümüz sanal bir sayfa yapmıyordu, ona her zaman can verdi, kişilik kazandırdı ve hep geliştirdi. Her hafta yeni bir tasarımla çıktı karşımıza, aksatmaksızın, atlamaksızın tüm haberleri okurlarına aktardı. Tiyatronun yanında oldu, muhalif duruşundan hiç taviz vermedi. Haber yaparken eleştirilecek ne varsa eleştirdi, kişi veya kurum ayrımı yapmadı. Çok da düşman kazandı doğal olarak. Ama gazetecinin kaderi bu değil midir? İyi dersen iyi olursun, biraz eleştirdin mi küsüverir en yakınındakiler bile. Ertuğrul’da bunu yaşadı sürekli, ama hiç kimse açık açık konuşamadı, arkasından konuşanlar çok oldu. Ertuğrul’a en ağır gelen de buydu.

Genç bir insandı tanıdığımda, şimdi de genç, çünkü hep gençlere inandı hala onlara inanıyor. Kirlenmelerini ne kadar önleyebilirim diye kafa yoruyor ve onlar için üşenmek nedir bilmiyor, gecelerini hiç sakınmaksızın onlara ayırdı, ayırıyor.

Ertuğrul internet yayıcılığında bir ekol oluşturdu fakat çıtayı çok yukarı kaldırdı, o çıtaya ulaşmak hele hele geçmek çok kolay olmayacak kimse için. Habercilik anlamında ulaşılsa bile bu ruh bir daha yakalanamaz ve hiçbir zaman tiyatrom tadında bir yayınla karşılaşamayız. Tiyatrom’un bir formülü vardı ama o yazılı bir formül değildi, Ertuğrul’la birlikte yaşayan ve gelişen bir formüldü, kırıldı, parçalandı… Tekrar Tiyatrom’u yayınlamaya karar verse, kararını değiştirse, o bile bu tiyatrom’u yapamaz. Yapamaz, çünkü kalbiyle yaratıyor, can veriyordu. Arkadaşları, inandığı tiyatro insanları kalbini kırdı, artık kalbi kırık genç bir adam O.

Evet sevgili arkadaşım, zor bir karar verdin ama doğru bir karar verdin.

“Şimdi Tam Zamanı...

Bazen göz almak, göz vermek yerine tatlı bir tebessüm yeter de artar bile sevdiğinizle ayrılırken, Lepiska Saçları’nı okşamak yerine, biraz uzaktan bakmak gözlerinin içine, yüreğinin derinliklerini utangaç ama umutlu olarak izlemek, elini uzattığın an yakalayacakmış gibi hissetmek ama yakalayamamak, ayrılıkların en anlamlısıdır... yarına ertelenmiştir vedalaşmak... şimdi tam zamanıdır ayrılığın.” (1)


(1) Birgün Gazetesi’ndeki veda yazımdan.

Prof.Dr. Özdemir Nutku

Asla Vedalaşmıyacağız

Değerli genç dostum Ertuğrul,
sende bu dürüstlük, bu berrak zekâ, çalışkanlık ve tiyatroya olan sevgi oldukça asla vedalaşmıyacağız.

İlerde nice etkinliklerde yine senin başı çekeceğine eminim. Emeğin için teşekkürler. Tiyatroyu bırakma. İçten sevgilerimle

İdil Engindeniz

Ahmet Yılmaz

Ümit Kireççi

Çocuk ve çocuk tiyatrosu ile ilgili kendisine gönderilen soruları bana yönlendiren tiyatrom giderse o sorular bana ulaşır mı? Sorular yanıt bulur mu artık? Peki, en ufak meselede ben tiyatrom’a yazarak danışabilir miyim bir daha?
Zor şey “veda” etmek.
Ama herkes bir şeye, birilerine veda etmiyor mu?
“Veda”, Ertuğrul Timur’a “veda” denince aklıma Antigone geldi nedense…
Antigone, birbirlerini mızraklayarak öldüren kardeşlerine veda edebildi mi? Hatta veda etmek yerine onlara eşlik etmeyi, ölmeyi göze almadı mı?
İki kardeş… Birisi inandığı değerler için başkaldıran, diğeri inandığı değerler adına savunmada kalan iki kardeş. İkisi de ölümüne çarpışan iki kardeş. Ve her ikisi de öldüklerinde defnedilecek iki kardeş.
Ya da edilmeyecek…
Sistemi savunan ve sorgulamayanın gözüne iki para konarak iki paralık bir cenaze düzenlendi okuyan hatırlar. Aman ne iyi. Zaten gözünü yaşarken para bürüyenleri düşününce bu gömülme şekli ne de akılcı geliyor. Davullar çalar o cenazelerde, ağıtlar yakılır, büyük gürültüyle gözüne para konmuş sistem savunucusu uğurlanır.
Bir yanda sadece…
Diğer yanda sorgulayanın, baş kaldıranın naşı akbabalara atılır. Cenazesi olmaz o kişinin, sistem onu gözüne para koyarak ödüllendirmez (!), sessiz sedasız unutulmaya terk eder…
tiyatrom.com sorgulayarak ve karşılık beklemeyerek mücadele etti var olduğu sürece. Şimdi vedası edilecek. Ama, yok, onu sessiz sedasız uğurlamayacağız. İdealist birini, Ertuğrul Timur’un eserini gürültüyle uğurlayacağız. Davul çalmayacağız. Gözüne zinhar para koymayacağız. Sadece saygıyla uğurlayacağız. Ama asla ağıt yakmayacağız. Belki gün gelecek Antigone gibi yapıp “yeter ama ya, of” diyerek onun yanına gideceğiz.
Ya da… Gerçek hayattayız onu yanımıza getireceğiz.
Hem zaten kim “veda” etmek ister ki?

Mehmet Ergen

Sevgili Ertuğrul Timur,
Bugüne kadar olağanüstü özverilerle yaşamasını sağladığınız sitenizi kapatma kararınızı saygıyla karşılıyorum. Ülkenin bir çok yerindeki ve yurt dışındaki bir çok tiyatroyu bir tek adreste buluşturdunuz, bir çok insana yol gösterdiniz. İyi dinlenmeler diyorum, çoktan hakkettiniz. Artık genç

kuşakların polemikten uzak, yapıcı, bilgilendirici yeni oluşumlarla bıraktığınız yerden takip etmesini umuyorum.
Saygılar.
Mehmet Ergen
www.talimhanetiyatrosu.com
www.arcolatheatre.com

AYTÜL LİMAN

Volkan Ramones

Ben bir tiyatro aşığı mıyım? Hiç sanmıyorum. Tiyatrom’un kapanışı karşısında da duygularım bana kalsın. Ben fikirlerimden biraz bahsetmek istedim sadece.

Dünya bir tekelleşmeye doğru gidiyor. Özgürlük getireceği söylenen tüm neo liberal yönelimler açıkça çöktü. Tıpkı totaliter rejimlerin çöküp yıkılması gibi… Ama bazen çöküş ile yıkılış arasında çooook uzun yıllar vardır!!!  Dünyanın neresinde giderseniz gidin restoran önünde bekleşen fahişeler, eski  çocukluk arkadaşlarımız  yeni junkie’ler, her gün sömürülen aşağılanan mülksüz emekçiler… Açıkça gördük ki Habermas’ın dediği gibi zenginlik arttıkça, üretim çoğaldıkça insanlar daha mutlu olmadı. Özgürlüğe kavuşmadı.  Çünkü mesele hiçbir zaman üretimi arttırmakta değildi ve hiç de olmadı. Tersine onu “arttırmak” ve “adilce bölüştürmek” arasında derin bir sözcük anlamı farkı vardır… Peki kaynakları neden eşitçe bölüşmek isteriz?  Tüm profesyonel eski solcular, sözde özgürlükçüler artık bu nedeni unutmuş gibi görünüyor. “Kaynakları eşitçe bölüşmek isteriz, çünkü efendi istemeyiz. Çünkü gücü, iktidarı eşitçe bölüşmek isteriz” de ondan diyemiyorlar bile. Hadi onlardan bir adım öne gidelim. Hadi biz diyelim…

Gitgide tekelleşiyor bu dünya… Totaliteyi kırmak isteyen “serbest piyasa” , dünya finans-kapitalini ve sermeyeyi bütünleşmesiyle yeni bir totaliteye doğru koşar adım gidiyor. Rekabet, serbest piyasa, tek dünya devleti diktatoryasına gidiyor. Diktatör yerine bir CEO, tüfek yerine bizi aptallaştıran bir TV programının olması bizi gerçekten özgürleştiriyor mu? Daha beş yıl önce tüzel bir kurum olarak “şirket”  kavramını bir bireyi ele alır gibi ele alıp deney yapan psikiyatrlar onun–hem de Dünya Sağlık Örgütü’nün standart kriterlerine- göre hasta ekonomik oluşumlar olarak tanımlamadı mı? Her gün her adımımız takip ediliyor. Bizlere hukuk masalları anlatılırken, “her şeyin alternatifi var” denerek önümüze sahte yalancı biçimler sunulurken bizler hala “görünmez kaza”lara kurban veriyoruz. Gelecekte sudan güvenlik tehditleri  ve manüplasyon karşısında haklarımızdan kendi isteğimizle vazgeçeceğiz.  İsterseniz bir kere daha düşünün bu birilerinin kafamıza silah dayamasından daha mı özgürce…

Peki bunların tiyatrom sitesiyle ne alakası var? Şu alakası var:  Tiyatroyla, sanatla ya da her ne haltsa ilgilenirse ilgilensin, “kaliteli” ya da “kalitesiz” olsun, bize hitap etmesin ya da etsin ciddi bağımsız bir kale daha düşüyor. Düşsün, bırakalım düşsün! Zaten yeni kaleler yapmasını bilmiyorsak onu da hiç haketmemişiz

50’lerde “sahibinin sesi” taş plak devrinden, medya kartelleri döneminden beri sadece patronların ve onların maaşlı uzmanlarının onayladığı şeyleri okuduk, dinledik, izledik. Ta ki 60’ların sonundan 90’lı yılların başlarına kadar sürecek olan bir başlama vuruşu yapılana dek. Bir gün birileri çıkıp bağımsız olanın da kitleselleşebileceğini söyleyene kadar, sonuna kadar bağımsız kalmak İSTEYİP buna karşın marjinal kalmak İSTEMEDİĞİNİ söyleyene kadar…  Ve sanayileşmiş ülkelerde birbiri ardına indie label denen müziğe ve sanata ilişkin bağımsız aracılar, distrolar denen kişisel ağlar kurmaya başladılar. Yarattıkları kadar onun nasıl dağıtıldığının da içsel bir sorun, yapısal bir konu olduğunu düşünüyorlardı. Hırsla vicdanlarını rahatlatmak aptal zenginler hayırseverlik yapmıyorlardı, sadece inandıklarını şimdi ve şu andan inşa etmeye dair bir inancı hayata geçiriyorlardı. Dünyayı bir ağ gibi sarmaya çalıştılar. Onlardan bazıları kolektivist fikirlerle dayanışmanın mümkün olduğunu, anti kitlesel anti dayanışmacı olmak gibi düşmanı kendi silahıyla vuramayacaklarını haykırdılar… Bazıları bunu hiç düşünmeden sadece keyfini çıkardılar! Asla seslerini duyuramayacak insanlar kitleselleşebiliyor yeni alışkanlıklar ve yeni tecrübeler kazandırıyordu. Ama oyun daha başlarken galip belliydi.  Öyle ki bugün hepsi tuz buz oldu, çoktan dağıldı, kırıldı, gitti… Ama ardında bugün büyük plak şirketlerine emanet edilen ve kimilerinin hala zevkle dinlediği –ki artık ben artık bu zevki pek paylaşmıyorum-  Nick Cave’i, Stone Roses’ı, Violent Femmes’i, The Smiths’i, Simon Boney’i ve daha nicelerini  bırakarak…  Şu an kitlesel-bağımsız bu sanat aracılarının hemen hepsi, bu  “indie makine”leri büyük müzik kartellerine bağlanarak yitip gitti. Ağ dağıldı… Her şey küle döndü.

 Ben buna “indie makinası”nın kırılması diyorum… Çoğu insan artık kontrolün mümkün olmadığını söylüyor ve internetin herkesin kendini ifade etmesi için herkesi özgürleştirdiğini bağırıyorlar. Hayır… Durum hiç de öyle değil… Söyledikleri sadece ama sadece –kısmen- doğru… Sistem bu kez de bizi malzeme bolluğuna, tüm kıymetli şeylerin etiketsizce kırılıp dökülmüş, ayırt bile edilemeyeceği, adeta kullanılamayacağı, kendi kültürü olmadığı için tehlikesi de az olan her şeyin üst üste yığıldığı bir çöplüğe attı… Bir ayda üye sayısını milyonlara çıkarıp ortalığı kasıp kavuran “kişisel dışavurum” site ve yazılımları o kadar uyaran üretiyorlar ki artık herhangi birimizin bunu değerlendirebilecek ve birbirinden kolayca ayrı edecek gücü yok. “My Space, Facebook ve diğerleri…” Bir düşünün… Her şeyi birden elimizden almakla, bir anda kullanamayacağımız her şeyi tepemize yığmanın özgürleştiricilik açısından birbirinden ne farkı var ki…  Nasıl olsa ikisi de bizi körleştiriyor. Üstelik bu tepemize yığılma keşke gerçekten söylendiği gibi bir özgürlükle yapılsa… Daha geçen gün sayıları 5 bini geçen bir çalışan direnişi grubu facebook yönetimi tarafından sansüre uğradı… İpler hep ama hep onların elindeydi. Bize özgürlük verdiklerini söyledikleri zaman, yada bizi koruduklarını söylediklerinde… Sürekli onların ellerindeydi…

Tüm yaşamım boyunca yaptığım müziklerde, projelerde, yazılarımda, kompozisyonlarımla “yeni” olanla ilgilendim, önceden göremediğimiz şeylerin şaşırtıcılığı ile ilgilendim. Binlerce önce bazı insanların da bunları gördüklerini görüp hayrete düştüm. Sanat alanında çalışırken ve tüm bunları yaparken özgürlüğün alınıp-satıldığını gördüm çoğu kez. Evet farklı seslerin de bir hiyerarşisi vardı ve onlar da tıpkı diğer her şey gibi tehlikesizleştirilmek için kontrol ediliyorlardı. Lobilerle, sendikalarla, hatta partilerle… Özgürlük olarak ve insanların kanlarıyla kazandıkları her şey aslında çoktan yanıp kül olmuştu. Sadece bir oyuncak gibi elimize verilmişlerdi. Oysa kazandığımız özgürlükleri çok geçmeden elimizden alıp bizim elimize çoktan sahtesini tutuşturmuşlardı. Fransız devriminde, Amerikan bağımsızlık savaşında, Bolşevik devriminde, hatta bizim coğrafyamızda bile… Senaryo her yerde aynıydı… Ama tüm bu aldatmaya kanmayan gerçekten bağımsız ve iktidar ilişkilerinin dışında kalarak yaşamaya çalışan ve bunun toplumsal olarak yaşanabileceğini düşünen tek tük yönelimler her zaman oldu ve olacak… Belki ileride bu girişimler çok daha kuvvetli olacak ve gerçekten kontrol mekanizmalarını alt edilebilecek.  Emretmek yerine dayanışmayla, efendilerin günlük hayatlarımızda bize sundukları küçük, “cehennemi” o kaos yerine, örgütlenmeyle birbirimizi ve kendi kendimizi kontrol etmeye başladığımız zaman anlayacağız ki siyaset, sanat ne halt olursa olsun mücadele ettiklerimizle kendi metotlarımızı  kullanarak başarılı olabiliriz…

“ Eğer onları asacak ipi onlardan satın alacaksanız kendilerini asmanızı umursamazlar” diyordu Michael Moore kapitalistler için bir belgeselde…  Ama büyük bir hata yapıyordu.  Çünkü her şeyden önce mücadele edenler birilerini asmak için mücadele etmiyorlar.  Ne de savaştıkları şeyin aynısına dönüşmek…  Ayrıca bunu isteseler bile o ipleri bize satmazlar sevgili Moore… Fazla iyi niyetlisin ve tam da bu yüzden hiç de şansın yok. O ipleri bize vermezler. O ipleri ve onları altedeck olan o kültürü ve diğer her şeyi de ancak onların izni dışında, onların (aslında emeğimizle kendi adımıza çoktan kazanılmış ve bizim olmuş olan) üretim ve hizmet araçlarıyla -bu kez ve ilk- kez kendimize, kendimiz kullanmak için ancak ve ancak biz yapabiliriz.  Çünkü tüm bu pislik bizim eserimiz. Temizlemeye çalışmazsak insan olmamızın bir anlamı yok. Yaşamamızın bir anlamı yok…    

Topu topu birkaç yazımla katıldığım ve düzenli takipçisi de olmadığım “Tiyatrom” deneyimi de işte tiyatro adına gerçek anlamda bir bağımsız yayıncılık denemesiydi. Hatta başkasının haklarını savunmak için bir hakareti, bir küfrü yayınlamadı diye sansürcülükle suçlanırken bile, kimileri tarafından bir çıkar aracı olarak kullanılırken bile, potansiyel bir tehlike olarak duracağına sahte “dostluk eli” uzatalım denirken bile… ve diğer tüm yıpratıcı tahminlerimin ötesinde gençlerin, kirlenmemiş insanların heyecanı ile…

Sevgili tiyatro severler… Ben sizin gibi bir tiyatro sever değilim… Kendi halinde bir müzik-performans sanatçısıyım. Bu tiyatrodan anlamadığım anlamına gelmiyor. Aksine anlarım. Bu sadece benim onun tekniklerini kullanmadığım anlamına geliyor. Tıpkı filmlerimde sinematografi kullanmadığım gibi… Kimse kusura bakmasın ama gördüğüm şey mide bulandırıcı…

Böyle bir sitenin açılmasına -sizin için, sizden biri olan bir insan tarafından- ihtiyaç duyuldu. Şimdi de aynı kişi aynı ihtiyacı hissetmiyor. Belki başka şeyler yapmak istiyor. Anlayışla karşılamaktan başka yapabileceğimiz ne var ki? Diyebileceğimiz ne var ki? Kendini kandırmasını sürdürmek mi… Gerçekten bağımsız olmasaydı, gerçekten hiyerarşik metotlarla çalışan biri olsaydı kolayca onu kandırabilirdik değil mi? Sonsuza kadar bu siteyi hazırlaması için türlü numarayla onu dize getirirdik. Ama yapamayız. İşe yaramaz. Kanımca bunu denemek bile boşa vakit kaybı olur… 

Tiyatro, sanat, müzik, sinema, siyaset, yayıncılık, edebiyat… Her ne haltsa… Umurumda bile değil… Umurumda olan tek şey tüm bu yarattığımız dünyanın içinde artık bağımsız, özgür işler yapmak için görevin, sıranın kendimize de geldiğimizin farkına varmamız…

Bizler;  üstünde salyalarını akıtarak onu becermeye çalışan budala bir adam varken sadece çocuğuna yemek göndermeyi düşünen Moldovya’lı fahişeler yarattık, Uzakdoğu’da oyun nedir bilmeyen, para nedir bilmeyen çocuk köle işçiler yarattık. Her gün binlerce şey üretirken sadece köleliğini devam ettirsin diye önüne atılan kemiği almak zorunda olmaktan başka çaresi olmayan ve her eve gittiğinde televole izleyip kendini biraz olsun konforlu hissetmeye çalışan maddi-manevi milyonlarca mülksüz yarattık. Doğayı mahfeden hırslarımızla bencil şirketleri yetiştiren, onları palazlandıran makineleri çalıştırdık… Kendi Filistin askılarımızı, kendi kendimizi takip araçlarımızı bizlere uygulasınlar diye kendi ellerimizle bizler ürettik ve hala üretmeye devam ediyoruz.

Sanattan medyaya, futbol endüstrisinden, izlediğimiz filmlere kadar tekeller kuran bizi budalalaştıran koca bir makine inşa ettik… İşte şimdi bunu yıkmanın tam zamanı… Çünkü bizler yaşamak için efendilere ihtiyaç duymayacağımız bir kültür inşa edebilecek kadar erdemli ve akıllıyız. Her zaman öyleydik. Sadece bunu göremiyorduk. Ne bu pisliği yıkmak ne de yıktığımızı yeniden yapmak için efendilere ihtiyacımız yok… Bunun için sadece ufacık bir şey yaparak en önemli adımı atabiliriz. Bu koskoca pislikler içinde kendi hayatımıza dönüp kendi küçük pisliklerimizi görerek… Orada tıpkı Wilhelm Reich gibi büyük insanların ön gördüğü sistemi besleyen tek şeyin tüfekler, tanklar ya da para olmadığı, onu besleyenin kendi hayatlarımızdaki -pastanın içine yerleştirilmiş demir parçaları gibi duran- pislikler olduğunu, kendimizin de, bu koca kokuşmuş makinenin parçaları olduğumuzu göreceğiz… Ve o makinayı kırmak için yeterli tüm motivasyona ve beceriye sahip olmanın yollarını hem de en küçük fırsatları kollayarak ve çözümleri el yordamıyla bularak aramaya başlayacağız. Bu koca hizmet makinesinin, onun bizi kullandığı ve bizi ittiği yönün aksine doğru hep birlikte geri çevirmemiz gerektiğini anlayacağız. Dayanışmanın, düşmanlığın ilacı; örgütlenmenin, ezilmenin panzehiri; dönüşmek, dönüştürmenin, bunu için savaşmanın bizler için bir kader olduğunu anlayacağız.

Ey cemaati Tiyatrom.com okurları… Ey tiyatrocular…Ey seçkin sanatseverler… Ne sizin Şekspriniz, ne Moliere’iniz ne de Mozart’ınız -söz konusu toplum olduğunda benim zerre kadar umurumda değil… Ne de toplumu onlarla bilinçlendirmeye soyunmanız umurumda…  Ne eğitim politikası tasarılarınız ne oy pusulalarınız ve ne de o “topluma her zaman önderlik edecek birilerine ihtiyaç vardır. İşte biz de bu görevi yürütüyoruz” muhafazakarlığınız…  Aptal seçkinciliğinizi kendinize saklayın. Çünkü gerçekten bu artık insanların ilgisini çekmiyor… Ve zaten bunun için de endişe buyurmayın bunların hepsini Bill Gates de, David Rockefellar da kendine her gece söyleyip kendi kendilerine antlarını içiyorlar zaten…

İşte tüm bunların hepsini istediğiniz kadar yapmaya devam edin ki yapıyorsunuz zaten….

Ama ne yaparsanız yapın ve o şey neyle ilgili olursa olsun…

Bir de benim dediğim gibi yapmayı deneyin…

Hoşça kal Tiyatrom… Sakın bir daha geri dönme… Ta ki biz seni gerçekten kendi ellerimizle -hem de çok daha iyi bir biçimde- yeniden yapana dek.